23-08-11

Real Ale, Gravity and Black Sheep. York, 28 mei 2011.

Het kleine stadje Masham heeft niet één maar twéé brouwerijen, en daar kon dit gezelschap moeilijk aan voorbijrijden. Om geen twee keer hetzelfde verhaal te horen besloten wij om in de eerste de rondleiding te volgen en vervolgens in beiden te proeven en de shop onveilig te maken. Onze keuze voor de rondleiding viel op de oudste van de twee, Theakston's.

DSC03048.JPG

In deze gebouwen wordt bier gebrouwen sinds 1872, en dit is hier een uniek gebeuren omdat het vanaf het begin met de hulp van zwaartekracht gebeurde. Dit vermeed het gebruik van pompen die veel agressiever omgingen met het brouwsel en dat moet je kunnen proeven (bij wijn is dat zeker zo, geen idee dat het ook bij bier zo zat). Ik vond vooral het principe van one man, one brew fantastisch. Gewoon al het idee dat zo'n brouwer bovenaan in die toren start en op het einde van de dag beneden zijn brouwsel op vat steekt vind ik bijzonder romantisch en heel ver weg van de geïndustrialiseerde grote brouwerijen. De Old Peculier, de trots van de brouwerij, wordft trouwens nog steeds op kleine houten kegs gestoken. Dit bier wordt gebrouwd sinds 1890 en is één van de beste real ales van Engeland. Het wordt ook verkocht op fles maar is dan gefilterd en gepasteuriseerd, en smaakt toch niet helemaal hetzelfde meer. 

 

DSC03049.JPG

Geproefd...

DSC03050.JPG

en goed bevonden...

Je kan nu eenmaal geen brouwerij bezoeken zonder te proeven, en dat kan je uiteraard uitgebreid doen in de lokale brouwerijpub. Wij lieten ons hier ook voor de eerste keer gaan in de shop, en dankzij een opmerkzaam medereiziger heb ik mijn strandvakantie doorgebracht op een Old Peculier strandhanddoek, waarvoor mijn eeuwige dank.

Wat Masham voor de bierliefhebber echter zo speciaal maakt is dat er niet één maar twéé fantastische brouwerijen zijn. En terwijl Theakston de traditie vertegenwoordigd, is zijn tegenhanger meer het enfant terrible van de familie, kortom het Black Sheep  

In 1984 werd de originele Theakston brouwerij verkocht aan Scottisch & Newcastle, een grote Engelse brouwgroep, vergelijkbaar met Inbev. De jonge Paul Theakston was het daar helemaal niet mee eens, graaide zijn spaarcenten bijeen en trok een paar kilometer verder een andere, nieuwe brouwerij op, die hij noemde naar zichzelf, het zwarte schaap van de familie. Hij deed dat met veel humor én succes en in 2003 kreeg ook de rest van de familie de kans om Theakston terug te kopen, wat ze ook deden, grotendeels geinspireerd door het succes van Paul. De twee kwamen echter niet meer samen en sindsdien heerst er een plezierige vorm van concurrentie in het dorp. 

Black Sheep brouwt uitstekend bier (geregeld te vinden bij Stonemanor in Everberg bij Brussel) maar is het bekendst voor zijn zeer leuke màààà...rketing, waaraan ook de drinkers van Black Sheep enthousiast deelnemen, zoals onderstaand filmpje toont. Alleen Engelsen zijn naar mijn mening trouwens in staat tot dit soort prachtige onzin...

De brouwerij zelf hebben we niet meer bezocht, maar de shop en de pub uiteraard wel. Alhoewel geplunderd misschien een betere uitdrukking is dan bezocht...de brouwerij heeft een erg leuke collectie T-shirts, sweaters etc en de pub heeft een paar alleen hier te proeven bieren, waaronder de Imperial Russian Stout, met 8,5% alcohol één van de stevigste real ales van Engeland (wij deelden een pint met z'n vieren, uit medelijden met onze chauffeur en onze nu toch wat overbelaste blazen, nieren en levers). Dit grootse bier, een porter of een donker winterbier, werd gemaakt om een oude traditie terug in het leven te roepen. Ooit werd het gebrouwen voor de Russische markt en naar men zegt was ondermeer Katharina de Grote gek op deze stijl. Een vatje van dit bier is deze zomer met een zeilschip naar St-Petersburg gebracht, met stops in Denemarken, Zweden en Finland, ter herinnering aan de schippers die vroeger door de Baltische Zee voeren om Engelse porter naar het Rusland van de tsaren te brengen.

Wij waren ondertussen weer heel blij dat we met een Renault Espace reden. De foto onderaan verklaart waarom en soms leek het op een mannelijke versie van de shopping fever van Sex in The City. Beer in the Village, eerder, maar met evenveel zakken.  

 

DSC03054.JPG

 

06:48 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: real ale, bier, zwart schaap, yorkshire, brouwerijbezoek |  Facebook |

01-08-11

The Hogwarts Express, Red Dust in Goathland en Sleeping in Appleton-le-Moors. York, 27 mei 2011.

Na al die theologie en die griezelverhalen weer tijd voor wat echte ontspanning, en daarmee bedoelen wij dan PUBS ! En omdat ééntje geentje is gingen wij eerst op zoek naar een aperitief.

Die vonden we in één van de kleinste pubs van Engeland, de Birch Hall in Beck Hole. Eén van de leuke dingen aan de Good Pub Guide is vaak niet alleen de pub zelf, maar ook de weg naar de pub (ze liggen soms op de gekste en plaatsen). Het kleine weggetje naar Beck Hole is één van de mooiste die ik al gezien heb en onderweg gebeurde er iets dat alleen in Engeland kan gebeuren. Toen we het dorp naderden via Goathland, een ander dorp, en een eeuwenoud stenen bruggetje wilden overrijden begon één van onze medereizigers plots enthousiast te piepen en te wijzen, hoorden we de fluit van een stoomlocomotief en seconden later daverde er een werkende stoomlocomotief onder het bruggetje door, slierten stoomwolk achter zich latend. Achter de bocht lag het station van Goathland, één van de stopplaatsen van de NYMR (North Yorkshire Mors Railway), een nog met stoomlocomotieven werkende toeristische lijn tussen Pickering en Whitby. "Harry Potter" riep iemand uit toen hij het zag, en inderdaad, sommige van de scenes met de fameuze Hogwarts Express (de Zweinsteinexpress) werden hier gefilmd. Typisch Engels, je komt van een drukke weg, rijd het platteland in en vijf minuten later rijd je door een filmset...Hier vind je er alles over (en bekijk zeker het filmpje, om goesting van te krijgen!).

 

DSC03000.JPG

 

DSC03004.JPGDe Birch Hall Pub is café, dorpswinkel en postkantoor, en bestaat uit een tuin, twee kleine barretjes en de winkel. Alhoewel er zeker al een gebouw stond in 1600 functioneert het gebouw als pub sinds de vroege 19de eeuw. De huidige eigenaars zitten er sinds 1981 toen ze het overnamen van Mrs Schofield die ze 50 jaar had opengehouden. Het is één van de leukste kleine pubs die ik ken, zeer gezellig en met een bijzondere atmosfeer. Wij zaten in de Big Bar (drie tafeltjes), maar in de Little Bar (geen tafeltjes), één van de kleinste barretjes van Engeland, wordt geregeld gewed hoeveel mensen er nu eigenlijk in kunnen: het huidige record is 30 "and two very small dogs". Dit is hun website.

birch hall record.jpgWe dronken hier een Red Dust van de Consett Brewery, en reden dan dieper de Moors in, op weg naar The Moors Inn, in Appleton-le-Moors, waar we zouden overnachten. De straat waar de pub in ligt, ligt midden in de Moors, en dat wil dus zeggen loslopende schapen, zo ongeveer overal, op de stoep, aan de huizen, tegen de auto's, overal. De pub zelf heeft heel eenvoudige kamers, goede real ale, een stevige plattelandskeuze (calfs liver in a rich gravy sauce for me) en een beperkte whiskykaart, die wij volledig testten. Voor wie iets meer verfijning wenst heeft de eigenaar ook het Kings Head Hotel in Kirkbymoorside. je vind meer info hier.

 

Image0144.JPG

 

 

 

 

21:40 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: york, yorkshire, pubs, real ale, hogwarts express |  Facebook |

18-06-11

The Star Inn, Harome, Black Pudding and Foie Gras. York, 26 may 2011.

I will allways remember my first visit to a genuine British dining pub, the Dering Arms in Pluckley Station in Kent. It was for me a magical moment, with gleaming sunlight that fell through the small windows, the smell of yesterday evening's woodfire, old fishing tools and hunt-memorabilia against yellowed walls, a friendly girl behind the bar, a big pint of fresh real ale, and then, to my utmost continental surprise a delicious dish that would put many a French restaurant to shame. That day I fell in love with that wonderful combination of two things I like so much: a traditional pub in the countryside and a good restaurant. And now, on a rainy day at the end of may we arrived in Harome, to find what I consider to be the best gastropub I ever visited: the Star Inn, owned by Jacquie and Andrew Pern.

Image0141.JPG

The village of Harome is quite nice, very much Yorkshire countryside, but it was raining cats and dogs when we arrived, and we found ourselves quickly back in the pub where we conquered a corner table, ready for the thirst-quenching pint of real ale, a Black Sheep. A young waiter brought us the menu's, a bloke from the local cricket team convinced us to gamble two pounds (we lost) to support the village team, and there was the comfy and oh so human, sans pretention, warm feeling that a good pub can give. Combine this with a one-star Michelin kitchen and a very very decent wine list and we were ready for a magical evening. 

We were seated close to the kitchen, where a kitchen team worked with the silent and efficent drive of professionals. The Star Inn concentrates very much on produce from the North and does not work with fancy exported foodstuffs. Quite the contrary even, because a lot of it comes from their own farm, their own butcher in Helmsley (do you know lots of good restaurants who own a butcher ? ) and from a list of top suppliers in the area. In the cookbook by Andrew Pern he dedicates some pages to them, with Jo Campbell for the vegetables, Richard & Ronda Morritt for the asparagus, Paul Talling for the poultry and during the season for all what the hunt can produce, Alan Hodgson for the fish (directly from nearby Hartlepool) and Father Rainer Verbourg from the Benedictine Monastery for the apples. I adore this, for while I am eating I taste what surrounds me, not only the chef and his talent, but the landscape, the air and the feeling of a region. Andrew is considered to be a master in this and is absolutely briliant in combining luxury foodstuff with ordinary everyday things, but then of supreme quality.

 

DSC02962.JPG

But enough blabla for now, for what did we eat ? I was served one of the best starters of my life, a chicken liver & foie gras parfait with girolles and gooseberries, with a parfait made in heaven, I never have eaten so slow...The gooseberries were enveloped in a stuff that gave them a fantastic taste, I can't decipher my handwriting, but every one of them was an explosion of taste (white truffle ?). J. took the signature dish of Black Pudding and Foie Gras, and I rarely saw him happier at a restaurant table We took a bottle of Les Setilles, Bourgogne Blanc, Olivier Leflaive, 2008, made from vineyards in Meursault and Puligny-Montrachet, with a well defined nose with fruit and a certain minerality, and in the mouth a great fraîcheur, fine and light and elegant but capable of blending with my dish. **(*).

 

DSC02970.JPG

My main course was a woodpidgeon with peas and a mash made in heaven, but I am showing the picture of my neighbours dish, a Rare Breed Pork Rib with Seared Scallops and a brilliant risotto. By now teardrops of emotion were falling on my notes...so I can't decipher what risotto, but we were by now all in a state of culinary heaven, helped by a bottle of Jean-Baptiste Ponsot, Rully, 2008, a young and talented winemaker, with an aroma of clove and red fruit, with cooked fruit of high quality in the mouth, and supported by enough tannins and acidity, *** for me.

About the puddings, a word of warning ! They are delicious, but the English are great pudding eaters, and the portions are quite uneuropean. And when a gourmet like me orders A taste of Star Inn Desserts in Miniature, than there is one word misplaced in this phrase. This "miniature" plate could have served our table of four, maybe even included one of the other groups, but for one overfed tourist this was a bit over the top. The price, 15£, gave unsufficient warning, and the worst thing of it all was that it was so good...so I stood fast...and was rewarded...

 

DSC02973.JPG

 

This dinner costed the four of us together 299 £, drinks at the bar included, and worth every penny. The service was professional and friendly, the environment very nice, and we slept in the rooms at the other side of the road. These were very expensive and far better for a romantic weekend (a bubble bath ! luxury ! seduction !) than for four overfed and slightly drunk friends, but we were compensated by a breakfast that in itself was culinary heaven and one of the best I ever had (hmmmm...maybe the Stein Inn on Skye). A chat with Andrew about food and pubs, his signature in his "Black Pudding and Foie Gras" cookbook, topped it all up and we departed happily (and in for a bit of a walk).

DSC02968.JPG

I love this picture, also taken this evening. It shows how in a top restaurant even a "simple" dish like potatoes and vegetables, something you get in every pub in Britain with your meal, becomes a small work of art. As usual we at first did not touch them, until someone took a bite. They disappeared like a snowman in the Mojave desert...

 

 

 

 

  

 

14:56 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pub, star inn, michelin, yorkshire, good food |  Facebook |