14-08-11

Een Blauwe Leeuw met Leuvense connecties: de Blue Lion in East Witton. York, 28 mei 2011.

Al een paar dagen had onze organisator het erover dat het toch wel wreed spijtig was dat er geen plaats meer was in de herberg waar we nu naartoe reden. En alhoewel wij die nacht in een ook zeer mooi hotel zouden doorbrengen, moesten wij toegeven dat hij gelijk had, en hadden we onmiddellijk een zeer goede reden om ooit nog eens terug te komen. 

De Blue Lion in East Witton, in de Wensleydale vallei, is één van de mooiste pubs die ik ken, en een pracht van een voorbeeld van wat ondertussen tot mijn favorieten behoort: de grote Engelse Inn of herberg. Ik vind het soms moeilijk om te omschrijven wat er nu zo speciaal aan zo'n plaats is maar ik denk dat het die wonderlijke mengeling is van kwaliteit (die ook in het grootste internationale hotel niet zou misstaan) met een zeer plattelandse, lokale down-to-earth benadering. Het publiek is altijd heel gemengd: van rijk tot arm, van toerist tot local en van jong tot oud. Het eten is er goed tot zéér goed, maar nooit krijg je de indruk dat je in een sterrenrestaurant zit, wél in een herberg, en je kan er blijven slapen, en dat was vroeger toch één van de hoofdopdrachten van zo'n plaats: het "herbergen" van reizigers. De Blue Lion blinkt in al die zaken uit.

 

bluelion.jpg

Wij kregen een hele mooie tafel toebedeeld (die rechts achteraan in de hoek) in een achterzaal en bestelden onmiddellijk onze real ale, waarbij er zowel van Black Sheep als Theakstons, de twee rivaliserende lokale brouwerijen, bieren on handpump beschikbaar waren. De wijnkaart was eerder beknopt maar evenwichtig en wij bestelden een Fleurie Vieilles Vignes 2008 van Potel-Aviron, een Beaujolais dus, waarvan we verwachtten dat hij wel bij de plattelandskeuken zou passen (en dat deed hij). In de nu volle pub heerste een drukke maar beschaafde ambiance, met zowel toeristen als locals en met zowel mensen die echt kwamen voor een volledige maaltijd als mensen die binnensprongen voor een snelle pint of bitter. Wij gingen uiteraard weer voor de full monty. Zelfs vandaag nog vind ik het moeilijk om te zeggen waar ik nu het lekkerst gegeten heb: in de Star Inn, met zijn sterrenkeuken-aanpassing van traditionals of hier, waar de traditionals puur en onveranderd worden geserveerd, maar dan van een ongelooflijke hoge kwaliteit.

 

DSC03038.JPG

Mijn Duck Liver Parfait was de beste die ik ooit in mijn leven heb gegeten, mijn Crispy Belly Pork, Gloucester Old Spot Sausage and Fried Black Pudding with honey and apple sauce was weliswaar een regelrechte 9/11 op mijn cholesterol maar ook onwaarschijnlijk lekker. De foto hierboven doet het gerecht onrecht aan maar geeft wel een idee. Buiten zat een groep jonge Engelsen met honden, Burberry jassen en hoge gummilaarzen, en alhoewel niet bepaald representatief voor "de Engelse jeugd" vond ik het een aardig zicht, en bleef het me ook opvallen hoe die lokale herbergen de verschillen tussen leeftijden en rangen en standen schijnen op te lossen.

Lichtelijk overladen vertrokken wij nu naar twee plaatsen waar we al een tijdje naar uitkeken, maar één raadseltje moest nog worden opgelost: waarom was die leeuw nu blauw ? 

louvain2.gif

De Blue Lion was in de 12de eeuw het wapen van Robert the Bruce, Lord of Skelton, en zou het wapenschild van de Lords of Skelton blijven. De blauwe leeuw is afkomstig van het wapen van Jocelyn van Leuven, de zoon van Godfried, graaf van Leuven en hertog van Brabant, die in het midden van de 12de eeuw zijn zuster Adeliza volgde toen ze huwde met Henry I, en die als broer van de koningin zo'n goede partij was dat hij kon trouwen met één van de erfgenamen van de Percy's, één van de rijkste families van het Noorden. Hun afstammeling, de Duke of Northumberland, draagt die leeuw nog altijd in één van de kwartieren van zijn wapenschild, en de familie verwijst daarvoor nog steeds naar Jocelyn van Leuven. Een latere Robert the Bruce was van 1306 tot 1329 koning van Schotland.

Dus meteen wist ik waarom we ons hier zo thuis voelden...

09:06 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: york, wensleydale, blue lion, louvain, pub, good pub guide, pork belly |  Facebook |

08-08-11

Fountains Abbey en Studley Royal Water Garden. York, 28 mei 2011.

Het was in de 18e eeuw heel populair bij de rijken: een grote landschapstuin met waterpartijen, niveauverschillen om mooie uitzichten te hebben en een liefst échte Middeleeuwse ruïne. Eén van de best bewaarde van Engeland, ondertussen zelfs een World Heritage Site geworden, is Fountains Abbey & Studley Royal Water Garden. 300.000 bezoekers per jaar komen deze site bewonderen en wij waren daar met zijn vieren dus bij.

De abdij werd in 1132 opgericht door Cisterciënzer-monniken, een strengere afsplitsing van de Benedictijnen. De orde werkte met twee soorten monniken, koormonniken en lekebroeders, en het was precies deze combinatie die ervoor zorgde dat Fountains zo'n grote en rijke abdij werd. Het basisidee was eenvoudig: doordat de lekebroeders met hun handenarbeid instonden voor het onderhoud konden de koormonniken hun tijd 100% besteden aan het bidden. Deze methode had zoveel succes dat de abdij in een mum van tijd rijk werd en haar commerciële activiteit zich verdeelde over het aanleveren van wol, veeteelt, steengroeves en loodmijnen. Haar bezittingen waren verspreid over heel het Noorden van Engeland en ze dreef handel met zowat alle aangrenzende landen. Vlamingen en Italianen reisden naar de abdij om wol te reserveren (en deels op voorhand te betalen, iets wat de abdij later in grote moeilijkheden zou brengen).

Dit succesverhaal stopte in de 14de eeuw. Schotse plundertochten, een economische crisis, ziekten die de wolprdouktie verstoorde en slechte financiële beslissingen brachten de abdij in moeilijkheden en toen de Pest ook hele bevolkingsgroepen wegmaaiden waren er niet langer genoeg lekebroeders. Tijdens het bestuur van abt Marmaduke Huby (1495 tot 1526) volgde nog een periode van bloei, met de bouw van de grote toren als orgelpunt van ijdelheid, maar in 1539 ontbond Henry VIII het klooster, stuurde de broeders met pensioen, nam de kerkschatten in beslag en liet de daken weghalen om het lood te kunnen smelten en verkopen. Daarna schonk hij de grond aan één van zijn favorieten. In veel gevallen werd zo'n abdij dan gesloopt en gebruikt als bouwmateriaal of omgevormd tot privé-woning, maar Fountains lag té afgelegen. Vandaag is het dan ook één van de meest complete (én de grootste) van Engeland.  

In 1767 kochten John en William Aislabie, vader en zoon en de eigenaars van het ernaast gelegen Studley Royal landgoed, de ruïnes en begonnen aan de aanleg van een watertuin die de ruïnes zou gebruiken als pittoresk decor. Vader John was een succesvol politicus die betrokken geraakte in het Southsea Bubble schandaal, één van de eerste beleggingszeepbellen ooit, en moest zich terugtrekken in de provincie. Het is vandaag één van de best bewaarde exemplaren van zo'n watertuin. De grote waterpartijen moesten dienen als spiegels voor de omgeving, die verfraaid werd met tempels en andere gebouwen, en plaatsen die als uitkijkpunt dienden om het ontwerp van de tuin volledig te kunnen waarderen. Het werd al in de 18de eeuw een popualire toeristische bestemming ("maandag en zaterdag open, géén eten, drinken of roken en niet blijven stilstaan, maar langzaam voortwandelen" was toen het reglement).

Het bezoek begint vandaag, op je eigen tempo, in de ruïnes van de abdij waar je al snel het cellarium ontdekt, de plaats waar de lekebroeders sliepen, aten en baden, en waar het licht op een zomerdag van een hele speciale kwaliteit is. De gesproken gids die je aan de ingang kan lenen geeft heel veel informatie over de abdij en waarvoor de verschillende gebouwen precies dienden, en is echt een aanrader. Hier werden trouwens ook zeer veel van de dienstgebouwen nog herkenbaar bewaard, wat een mooie kijk geeft op het dagelijks leven in zo'n abdij. Doordat er zo weinig werd afgebroken zie je nog de plaats waar de monniken ceremonieel hun handen wasten voor het eten, tot en met de uitsparingen waar de handdoeken werden bewaard, en in de eetzaal zie je nog de stenen waarop de tafels rustten en de trap naar de preekstoel waarin een broeder voorlas uit een religieus werk.

 

DSC03013.JPG

 

Na het bezoek aan de ruïnes wandel je verder de tuin in. John en William Aislabie schiepen deze watertuin in hun eentje, zonder professioneel advies en ze versierden hem met tempels, standbeelden en follies, die je al wandelend ontdekt. De drie meren zijn trouwens moon pools, één rond en de twee andere in sikkelvorm. De leukste follie vond ik de Serpentine Tunnel die uitkomt aan de Octagon Tower. Vergeet trouwens niet het pad te nemen de hoogte in en weersta aan de verleiding om langs het water te wandelen, je wordt er voor beloond met een paar prachtige vergezichten, en het mooiste ontdek ,je vanop Anna Boleyn's Seat, waar de tuin een romatnische omkadering wordt voor de ruïnes.

DSC03028.JPG

Wij bleven maar een halve dag op het domein, maar eigenlijk kan je er gerust een dag doorbrengen. Er zijn wandelpaden naar de boerderijen van het landgoed, naar de schitterende neogotische kerk van de hand van William Burges en het prachtige Deer Park. Het hele domein is trouwens een ontwerp van John en William, in de Picturesque Style, die in de 18de eeuw opgang maakte toen Engelse reizigers over heel Europa op zoek gingen naar pittoreske (fit to be made into a picture of schilderwaardig) landschappen en rijke Engelsen ze zelf begonnen te creëren. Ik kom hier zeker nog terug in vrouwelijk gezelschap, maar de vriendjes hadden dorst en honger en een Rode Leeuw en een Zwart Schaap stonden op ons te wachten...

 

 

05:30 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: york, engeland, fountains abbey, landschapstuinen, william burgess |  Facebook |

01-08-11

The Hogwarts Express, Red Dust in Goathland en Sleeping in Appleton-le-Moors. York, 27 mei 2011.

Na al die theologie en die griezelverhalen weer tijd voor wat echte ontspanning, en daarmee bedoelen wij dan PUBS ! En omdat ééntje geentje is gingen wij eerst op zoek naar een aperitief.

Die vonden we in één van de kleinste pubs van Engeland, de Birch Hall in Beck Hole. Eén van de leuke dingen aan de Good Pub Guide is vaak niet alleen de pub zelf, maar ook de weg naar de pub (ze liggen soms op de gekste en plaatsen). Het kleine weggetje naar Beck Hole is één van de mooiste die ik al gezien heb en onderweg gebeurde er iets dat alleen in Engeland kan gebeuren. Toen we het dorp naderden via Goathland, een ander dorp, en een eeuwenoud stenen bruggetje wilden overrijden begon één van onze medereizigers plots enthousiast te piepen en te wijzen, hoorden we de fluit van een stoomlocomotief en seconden later daverde er een werkende stoomlocomotief onder het bruggetje door, slierten stoomwolk achter zich latend. Achter de bocht lag het station van Goathland, één van de stopplaatsen van de NYMR (North Yorkshire Mors Railway), een nog met stoomlocomotieven werkende toeristische lijn tussen Pickering en Whitby. "Harry Potter" riep iemand uit toen hij het zag, en inderdaad, sommige van de scenes met de fameuze Hogwarts Express (de Zweinsteinexpress) werden hier gefilmd. Typisch Engels, je komt van een drukke weg, rijd het platteland in en vijf minuten later rijd je door een filmset...Hier vind je er alles over (en bekijk zeker het filmpje, om goesting van te krijgen!).

 

DSC03000.JPG

 

DSC03004.JPGDe Birch Hall Pub is café, dorpswinkel en postkantoor, en bestaat uit een tuin, twee kleine barretjes en de winkel. Alhoewel er zeker al een gebouw stond in 1600 functioneert het gebouw als pub sinds de vroege 19de eeuw. De huidige eigenaars zitten er sinds 1981 toen ze het overnamen van Mrs Schofield die ze 50 jaar had opengehouden. Het is één van de leukste kleine pubs die ik ken, zeer gezellig en met een bijzondere atmosfeer. Wij zaten in de Big Bar (drie tafeltjes), maar in de Little Bar (geen tafeltjes), één van de kleinste barretjes van Engeland, wordt geregeld gewed hoeveel mensen er nu eigenlijk in kunnen: het huidige record is 30 "and two very small dogs". Dit is hun website.

birch hall record.jpgWe dronken hier een Red Dust van de Consett Brewery, en reden dan dieper de Moors in, op weg naar The Moors Inn, in Appleton-le-Moors, waar we zouden overnachten. De straat waar de pub in ligt, ligt midden in de Moors, en dat wil dus zeggen loslopende schapen, zo ongeveer overal, op de stoep, aan de huizen, tegen de auto's, overal. De pub zelf heeft heel eenvoudige kamers, goede real ale, een stevige plattelandskeuze (calfs liver in a rich gravy sauce for me) en een beperkte whiskykaart, die wij volledig testten. Voor wie iets meer verfijning wenst heeft de eigenaar ook het Kings Head Hotel in Kirkbymoorside. je vind meer info hier.

 

Image0144.JPG

 

 

 

 

21:40 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: york, yorkshire, pubs, real ale, hogwarts express |  Facebook |