16-11-11

Off the Beaten Track: de Shipwrights Arms in Oare

Bij het gebruik van de Good Pub Guide is er één ding dat je snel leert: als ze de woordjes "off the beaten track", "rather hard to find" of "the single signpost is hidden behind..."gebruiken dan weet je dat je hard zal mogen zoeken maar ook dat de beloning groot zal zijn. De mooiste pareltjes van pubs liggen vaak op zeer afgelegen plaatsen, in het midden van een steevast zeer mooi nergens.

De Shipwrights Arms, bij Faversham in Kent, is geen uitzondering. De pub ligt op de zuidelijke oever van Oare Creek, ten oosten van het dorp Oare. Er zijn twee manieren om er te geraken: ofwel rijd je komende van Faversham de weg naar Oare op om dan tegenover Dovington School een kleinere weg in te draaien die naar de pub loopt, ofwel kom je van de A2 via de B2045 naar Oare, rijd je het dorp in, draait dan rechtsaf naar Faversham en dan linksaf Ham Road in, ook hier recht tegenover die school. Dan rijd je een vijftal minuten door vlakke polders met schapen, op een erg smalle weg, tot je aan een vervallen uitziende scheepswerf komt. De pub ligt op het uiteinde van de werf. Ze heeft nog de klassieke openingsuren (11-3, 6-11, en op zondag 12-3 en 6-10u30).

Over het gebouw valt aan de buitenkant eigenlijk niet veel te zeggen: witgeschilderde houten planken, achteraan een kleine beer garden met zicht op de kreek, maar binnenin is ze zeer gezellig, met open haarden, een stoof, een rommelige mengeling van tafeltjes en stoelen, boeken om te lezen en een toog met drie grote houten vaten waaruit de guest ales van de week komen. De keuken is traditioneel, met klassiekers als liver & bacon, cumberland sausage, sausage and mash of ploughman's en af en toe een erg lekkere fish pie, maar ze is lekker en stevig. Er komen veel wandelaars langs (als je op zondag hier wat te vroeg bent, stap dan de polders in voor een wandeling langs de kreek!),en de pub is dan ook zeer vriendelijk voor honden (iets minder voor kinderen, die in het bargedeelte niet welkom zijn). 

De real ales in de pub zijn van Goachers, Whitstable of Hopdaemon (favoriet!) of van andere brouwers uit de buurt, met een drietal op houten vat, nog heel klassiek achter de barman gestapeld en getapt met niks meer dan zwaartekracht: kraantje open, glas eronder en klaar, voor mij nog steeds de perfecte manier om een Engels bier te tappen.

Voor ons was dit altijd al een melancholische pint. Aan de ene kant is het heerlijk om hier in een lentezonnetje te zitten met een volle maag en een vol glas terwijl je uitkijkt over de kreek en de polders, langs de andere kant was dit vaak onze laatste halte voor we terugreden, en het vooruitzicht van de rit terug en de ferry naar Frankrijk maakte die laatste pint vaak bitterzoet. 

 

shipwrightsarms.jpg

Niet mijn foto, helaas, wel afkomstig van de voor real ale lovers nogal leuke site www.pubsandbeer.co.uk

 

Indien je in of rond de pub plots wordt overvallen door de stank van verrotting panikeer dan niet. Er is niks fout met de keuken of het sanitair, u bent alleen maar getuige van een paranormaal verschijnsel. Lang, lang geleden, op een kerstavond met veel sneeuw, had de landlord net zijn laatste klanten aan de deur gezet toen hij boven het gehuil van de wind uit gebonk op de deur hoorde. Denkende dat het één van zijn net aan de deur gezette klanten was wiens dorst nog niet over was, besloot hij het eerst te negeren, maar toen het lawaai bleef duren opende hij de raam en riep de nauwelijks te onderscheiden figuur toe dat hij voor man noch duivel de deur opendeed. Terwijl hij in slaap viel stierf het lawaai langzaam uit, en tevreden dat hij die onwelkome "plakker" had weggejaagd gleed hij terug weg naar dromenland. 

De volgende morgen vonden de waard en zijn vrouw het met sneeuw bedekte lijk van een matroos die vlakbij schipbreuk had geleden. Hij was helemaal doorweekt en verkleumd naar de pub gestrompeld om hulp te zoeken, uiteindelijk in elkaar gezakt aan de voordeur en daar doodgevroren. Zijn geest dwaalt nog steeds rond de pub, met een sterke lijkgeur als herkenningsteken. Schol !

 

 

08:18 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pubs, engeland, kent, faversham, ghosts, real ale |  Facebook |

01-10-11

Restormel Castle, Cornwall

Wat voor de ene een hoop stenen in een desolate vlakte is, is voor de ander een bron van fantasie, en één van de leukere dingen aan de honderden kasteelruïnes die English Heritage beheert is precies dat: proberen in je geest te reconstrueren hoe zo'n kasteel en zijn omgeving er 800 jaar geleden uitzagen.

 

restormel2.jpg

 

Restormel Castle ligt op een heuvel die uitkijkt op de rivier Fowey, ongeveer drie kilometer van het 2700 inwoners grote dorp Lostwithiel in Cornwall. Het is er rustig en het kasteel kijkt uit over het omringende platteland en het vergt dus enige fantasie om je in te beelden dat deze kasteelruïne 800 jaar geleden een drukke en belangrijke plaats domineerde. De tinmijnen van de omgeving draaiden toen op volle toeren, de Fowey was een bevaarbare rivier en in de haven van Lostwithiel moeten tientallen schepen gelegen hebben om dit tin te verschepen. Beeld je dan de mijnwerkers in, de handelaars, de matrozen en de mensen die in hun onderhoud voorzien en bovenaan het dorp het kasteel waar een Normandische Lord de plak zwaaide.

Maar laat ons eerst teruggaan tot 1066 en de landing van Willem de Veroveraar, hertog van Normandië, die met zijn naar oorlog en buit verlangende ridders (afstammelingen van de Noormannen) het kanaal heeft overgestoken. Hij kwam terecht in een redelijk goed georganiseerd koninkrijk, met een tamelijk rijke bevolking en een op dat moment stabiele maatschappij, en moest met wat eigenlijk een redelijk beperkt aantal volgelingen was zijn heerschappij bevestigen. Hij en zijn mannen deden dat dankzij twee redelijk recente uitvindingen: het kasteel en de geharnaste ridder. In de jaren na de Slag bij Hastings verdeelde de Veroveraar Engeland onder zijn volgelingen, en voor Restormel kan dat er echt wel zo hebben uitgezien. Op een dag arriveert er een Normandische ridder met zijn soldaten, gooit de lokale Angelsaksische landeigenaar uit zijn huis, en bouwt zich een houten kasteel. Vanop dat moment betaalt iedereen zijn belastingen aan die nieuwkomer. Wie niet akkoord is wordt gedwongen of vermoord. Vaak werd een plaatselijke economische activiteit, zoals de handel in of de productie van tin gewoonweg overgenomen en met harde hand gemonopoliseerd.

Alhoewel we geen precieze datum kennen voor Restormel moet het zo ongeveer gegaan zijn wanneer we naar de bouwstijl kijken. Die vroegste Normandische burchten waren 'motte and bailey' kastelen, met een voorplein waar de niet-militaire gebouwen stonden, en een verhoogde, ronde heuvel met een houten ringmuur en een toren. Een deel van de lokale bevolking werd vaak gedwongen verhuisd naar de directe omgeving van dat voorplein, zodat er een dorp ontstond aan de voet (die structuur is hier verdwenen, maar op sommige plaatsen herken je ze nog). Het oudste kasteel hier moet van deze vorm geweest zijn.

 

restormel.jpg

 

Rond 1100 bouwde ene Baldwin Fitz Turstin een voorburcht in steen, en de basis van de huidige poorttoren is nog afkomstig van dit gebouw. Tegelijk bouwde hij ook de stenen brug over de Fowey die er nog steeds ligt. (Het was trouwens niet zo abnormaal dat zo'n ridder ook investeerde in de lokale infrastructuur: meer handel betekent meer geld betekent meer belastingen.) Tegen het einde van de 12de eeuw werd de houten palissade vervangen door een stenen burchtmuur, die dezelfde ronde vorm had als het originele bouwwerk. In de 13de eeuw werden de houten gebouwen binnen die ringmuur vervangen door stenen bouwsels.

Het kasteel wordt pas in 1264 vermeld in een geschreven bron, wanneer Isolda de Cardinan huwt met Thomas de Tracy. Zes jaar later schonk ze het aan haar leenheer, de graaf van Cornwall, en Koning van de Romeinen (in 1257 gekroond in Aken als monarch van het Heilig Romeinse Rijk, een eretitel zonder echte macht). Toen de laatste graaf van Cornwall stierf verviel het aan de Engelse koning en als onderdeel van het Duchy of Cornwall maakte het deel uit van de eigendommen die de oudste zoon van de koning, de prins van Wales, een vast inkomen moeten bezorgen. De Black Prince bezocht het nog in 1354 en 1365 om de lokale adel toe te laten hem trouw te zweren. 

Het kasteel zag er toen trouwens helemaal anders uit. Het voorplein lag er toen nog met al zijn gebouwen en zo'n Middeleeuws kasteel was, zeker wanneer de eigenaar op bezoek was, veel kleuriger dan wij denken. Vlaggen en wimpels met de wapens van de eigenaar werden gecombineerd met grote doeken die over de burchtmuren hingen en die eveneens diens wapens of die van de koning lieten zien, allemaal heel symbolisch, en veel burchten werden in die tijd ook witgekalkt om ze meer te doen opvallen.

Restormel heeft een doormeter van 38 meter en is opgetrokken in leisteen, met witte steen uit Pentewan als bekleding. De muren zijn 2,4 meter dik en 7,6m hoog en hebben nog steeds hun originele kantelen. Op de binnekoer liggen tegen de burchtmuur de resten van de keuken, de grote Hall waar men at en gasten ontving, de solar, waar de eigenaar en zijn gezin sliepen en de kapel.

 

globe inn.jpg

 

Naast het kasteel is ook een bezoek aan het dorp Lostwithiel de moeite, ondermeer voor de 12e eeuwse brug, maar ook voor de Globe, de vlak bij de brug gelegen pub. Het 13de eeuwse gebouw is populair bij toeristen en locals, is gezellig ingericht en schenkt een paar mooie real ales en wijnen per glas. De keuken is uitstekend maar klassiek en de pub beschikt over een paar slaapkamers. Kinderen zijn welkom. Meer infomatie vind je hier: www.globeinn.com De Crown in Lanlivery, hier vlakbij, moet ook heel goed zijn: http://www.wagtailinns.com/

   

 

17:49 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cornwall, pubs, kastelen |  Facebook |

01-08-11

The Hogwarts Express, Red Dust in Goathland en Sleeping in Appleton-le-Moors. York, 27 mei 2011.

Na al die theologie en die griezelverhalen weer tijd voor wat echte ontspanning, en daarmee bedoelen wij dan PUBS ! En omdat ééntje geentje is gingen wij eerst op zoek naar een aperitief.

Die vonden we in één van de kleinste pubs van Engeland, de Birch Hall in Beck Hole. Eén van de leuke dingen aan de Good Pub Guide is vaak niet alleen de pub zelf, maar ook de weg naar de pub (ze liggen soms op de gekste en plaatsen). Het kleine weggetje naar Beck Hole is één van de mooiste die ik al gezien heb en onderweg gebeurde er iets dat alleen in Engeland kan gebeuren. Toen we het dorp naderden via Goathland, een ander dorp, en een eeuwenoud stenen bruggetje wilden overrijden begon één van onze medereizigers plots enthousiast te piepen en te wijzen, hoorden we de fluit van een stoomlocomotief en seconden later daverde er een werkende stoomlocomotief onder het bruggetje door, slierten stoomwolk achter zich latend. Achter de bocht lag het station van Goathland, één van de stopplaatsen van de NYMR (North Yorkshire Mors Railway), een nog met stoomlocomotieven werkende toeristische lijn tussen Pickering en Whitby. "Harry Potter" riep iemand uit toen hij het zag, en inderdaad, sommige van de scenes met de fameuze Hogwarts Express (de Zweinsteinexpress) werden hier gefilmd. Typisch Engels, je komt van een drukke weg, rijd het platteland in en vijf minuten later rijd je door een filmset...Hier vind je er alles over (en bekijk zeker het filmpje, om goesting van te krijgen!).

 

DSC03000.JPG

 

DSC03004.JPGDe Birch Hall Pub is café, dorpswinkel en postkantoor, en bestaat uit een tuin, twee kleine barretjes en de winkel. Alhoewel er zeker al een gebouw stond in 1600 functioneert het gebouw als pub sinds de vroege 19de eeuw. De huidige eigenaars zitten er sinds 1981 toen ze het overnamen van Mrs Schofield die ze 50 jaar had opengehouden. Het is één van de leukste kleine pubs die ik ken, zeer gezellig en met een bijzondere atmosfeer. Wij zaten in de Big Bar (drie tafeltjes), maar in de Little Bar (geen tafeltjes), één van de kleinste barretjes van Engeland, wordt geregeld gewed hoeveel mensen er nu eigenlijk in kunnen: het huidige record is 30 "and two very small dogs". Dit is hun website.

birch hall record.jpgWe dronken hier een Red Dust van de Consett Brewery, en reden dan dieper de Moors in, op weg naar The Moors Inn, in Appleton-le-Moors, waar we zouden overnachten. De straat waar de pub in ligt, ligt midden in de Moors, en dat wil dus zeggen loslopende schapen, zo ongeveer overal, op de stoep, aan de huizen, tegen de auto's, overal. De pub zelf heeft heel eenvoudige kamers, goede real ale, een stevige plattelandskeuze (calfs liver in a rich gravy sauce for me) en een beperkte whiskykaart, die wij volledig testten. Voor wie iets meer verfijning wenst heeft de eigenaar ook het Kings Head Hotel in Kirkbymoorside. je vind meer info hier.

 

Image0144.JPG

 

 

 

 

21:40 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: york, yorkshire, pubs, real ale, hogwarts express |  Facebook |