11-09-11

Red Lion, Stodmarsh

Op een goeie 10 minuten van Canterbury ligt het dorpje Stodmarsh, 60 zielen groot, en de eigenaar van een bevallig klein dorspkerkje en een knoert van een natuurreservaat, het Stodmarsh Nature Reserve, een moerassig natuurgebied waar het leuk wandelen is (http://www.kent.gov.uk/leisure_and_culture/countryside_an...).

De reden waarom wij naar dit dorp komen ligt aan het vertrekpunt van die wandeling: de Red Lion, één van de leukste pubs van Zuid-Engeland, en het eigendom van één van de leukste landlords die ik ken.

Red-Lion-Stodmarsh1.jpg

Er lag hier al een pub in 1425, maar het huidige gebouw dateert uit 1720 toen het na een brand werd heropgebouwd. Het ligt in het centrum van Stodmarsh, op een kleine 100m van de kerk, in een kleine maar mooie tuin, waar kippen en eenden rondscharrellen, en waar je op de occasionele auto of lachsalvo uit de pub niks hoort buiten het ruisen van de bomen. Binnenin zit één van de mooiste pub-interieurs van Kent, met kamertjes rond een grote centrale toog, waarachter "tip-top" landlord Robert Whigham iedereen op zijn allerhartelijkst verwelkomt. Er is in de hele pub op kast of toog of muur geen centimeter meer vrij, zo is alles volgestouwd met volle en lege flessen wijn, memorabilia, antiek en prullaria, en dit alles maakt het een ongelooflijk gezellige plaats, zowel in zomer als winter. Het is het enige toilet dat ik ooit heb gezien waarvan de deur werd gesloten door een trompet...

De keuken is één van de betere van Kent, met een groot respect voor alles wat van hier is, met crab apples van de eigen boerderij, groenten uit tuintjes en serres uit het dorp, producten van lokale boerderijtjes, paddestoelen uit het bos en vlees dat gewoonlijk van vee komt uit een straal van vijf kilometer rond de pub. Daarbij komt een chef die zijn vak én zijn producten kent, en ik heb er dus al zeer vaak geweldig lekker gegeten (de voorlopige topper was een zuiglam uit het moerasland aan zee, ongelooflijk van smaak). De wijnkaart is beperkt maar goed, en het bier is op dronk, met meestal twee real ales die nog getapt worden uit vaatjes die achter de toog staan, met omgekeerde hoge hoeden op de grond om de overloop op te vangen. De pub verkoopt ook verse eieren, eigengemaakte chutney en af en toe zelfs hooi, en ze is zeer nauw verbonden met het platteland (kijk maar eens naar het plafond dat bedekt is met hopranken). In het weekend wordt in de tuin nog Bat & Trap gespeeld, een voorganger van cricket, waarvan de regels teruggaan tot de 14de eeuw, en dat toen zelfs een tijdje verboden werd omdat de koning liever had dat de mannen zich bekwaamden in het handboogschieten.

Robert Whigham is een licht excentrieke maar zeer innemende persoonlijkheid die iedereen even warm verwelkomt en die de kunst verstaat om mensen zich te doen thuisvoelen. Hij is een volle neef van Margaret, de inmiddels overleden Hertogin van Argyll, een fantastisch man, altijd even vrolijk (en gewoonlijk licht tipsy), een beetje rebels maar zeer vriendelijk. Het is onmogelijk om hier buiten te gaan met een slecht humeur...

redlion.jpg

De pub heeft ook een paar slaapkamers, mooi en gezellig ingericht, en eveneens met veel persoonlijkheid, en het feit dat er maar één badkamer is met een zeer traag vullend bad mag geen probleem zijn, het ontbijt komt er toch pas tegen een uur of tien aan (tenzij je het vroeger wil, maar dan is het niet warm).  Bij één van de gelegenheden dat ik er sliep en absoluut dat warme ontbijt wou vroeg Robert me om bij het opstaan de kat buiten te laten en het kippenhok te openen. Mijn beloning waren zo ongeveer de beste lamsgehaktballetjes die ik ooit had.

Soms mag je schrijven over iets waarvan je zelf weet dat het geen eeuwigheid meer zal duren voor het verdwijnt, en dan is het mijn bedoeling om nog snel zo veel mogelijk mensen nog te laten mee genieten. Robert sukkelt met zijn gezondheid en het is een feit dat het karakter van deze pub heel sterk vasthangt aan het karakter van zijn baasje, maar ik hoop uit de rond van mijn hart dat ik er nog zolang mogelijk kan blijven langsgaan, hopend op de "tip-top!" en de "Excellent Choice !" van Robert, mijn favoriete publican.  

09:40 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: canterbury, red lion, pub, good food, restaurants |  Facebook |

18-06-11

The Star Inn, Harome, Black Pudding and Foie Gras. York, 26 may 2011.

I will allways remember my first visit to a genuine British dining pub, the Dering Arms in Pluckley Station in Kent. It was for me a magical moment, with gleaming sunlight that fell through the small windows, the smell of yesterday evening's woodfire, old fishing tools and hunt-memorabilia against yellowed walls, a friendly girl behind the bar, a big pint of fresh real ale, and then, to my utmost continental surprise a delicious dish that would put many a French restaurant to shame. That day I fell in love with that wonderful combination of two things I like so much: a traditional pub in the countryside and a good restaurant. And now, on a rainy day at the end of may we arrived in Harome, to find what I consider to be the best gastropub I ever visited: the Star Inn, owned by Jacquie and Andrew Pern.

Image0141.JPG

The village of Harome is quite nice, very much Yorkshire countryside, but it was raining cats and dogs when we arrived, and we found ourselves quickly back in the pub where we conquered a corner table, ready for the thirst-quenching pint of real ale, a Black Sheep. A young waiter brought us the menu's, a bloke from the local cricket team convinced us to gamble two pounds (we lost) to support the village team, and there was the comfy and oh so human, sans pretention, warm feeling that a good pub can give. Combine this with a one-star Michelin kitchen and a very very decent wine list and we were ready for a magical evening. 

We were seated close to the kitchen, where a kitchen team worked with the silent and efficent drive of professionals. The Star Inn concentrates very much on produce from the North and does not work with fancy exported foodstuffs. Quite the contrary even, because a lot of it comes from their own farm, their own butcher in Helmsley (do you know lots of good restaurants who own a butcher ? ) and from a list of top suppliers in the area. In the cookbook by Andrew Pern he dedicates some pages to them, with Jo Campbell for the vegetables, Richard & Ronda Morritt for the asparagus, Paul Talling for the poultry and during the season for all what the hunt can produce, Alan Hodgson for the fish (directly from nearby Hartlepool) and Father Rainer Verbourg from the Benedictine Monastery for the apples. I adore this, for while I am eating I taste what surrounds me, not only the chef and his talent, but the landscape, the air and the feeling of a region. Andrew is considered to be a master in this and is absolutely briliant in combining luxury foodstuff with ordinary everyday things, but then of supreme quality.

 

DSC02962.JPG

But enough blabla for now, for what did we eat ? I was served one of the best starters of my life, a chicken liver & foie gras parfait with girolles and gooseberries, with a parfait made in heaven, I never have eaten so slow...The gooseberries were enveloped in a stuff that gave them a fantastic taste, I can't decipher my handwriting, but every one of them was an explosion of taste (white truffle ?). J. took the signature dish of Black Pudding and Foie Gras, and I rarely saw him happier at a restaurant table We took a bottle of Les Setilles, Bourgogne Blanc, Olivier Leflaive, 2008, made from vineyards in Meursault and Puligny-Montrachet, with a well defined nose with fruit and a certain minerality, and in the mouth a great fraîcheur, fine and light and elegant but capable of blending with my dish. **(*).

 

DSC02970.JPG

My main course was a woodpidgeon with peas and a mash made in heaven, but I am showing the picture of my neighbours dish, a Rare Breed Pork Rib with Seared Scallops and a brilliant risotto. By now teardrops of emotion were falling on my notes...so I can't decipher what risotto, but we were by now all in a state of culinary heaven, helped by a bottle of Jean-Baptiste Ponsot, Rully, 2008, a young and talented winemaker, with an aroma of clove and red fruit, with cooked fruit of high quality in the mouth, and supported by enough tannins and acidity, *** for me.

About the puddings, a word of warning ! They are delicious, but the English are great pudding eaters, and the portions are quite uneuropean. And when a gourmet like me orders A taste of Star Inn Desserts in Miniature, than there is one word misplaced in this phrase. This "miniature" plate could have served our table of four, maybe even included one of the other groups, but for one overfed tourist this was a bit over the top. The price, 15£, gave unsufficient warning, and the worst thing of it all was that it was so good...so I stood fast...and was rewarded...

 

DSC02973.JPG

 

This dinner costed the four of us together 299 £, drinks at the bar included, and worth every penny. The service was professional and friendly, the environment very nice, and we slept in the rooms at the other side of the road. These were very expensive and far better for a romantic weekend (a bubble bath ! luxury ! seduction !) than for four overfed and slightly drunk friends, but we were compensated by a breakfast that in itself was culinary heaven and one of the best I ever had (hmmmm...maybe the Stein Inn on Skye). A chat with Andrew about food and pubs, his signature in his "Black Pudding and Foie Gras" cookbook, topped it all up and we departed happily (and in for a bit of a walk).

DSC02968.JPG

I love this picture, also taken this evening. It shows how in a top restaurant even a "simple" dish like potatoes and vegetables, something you get in every pub in Britain with your meal, becomes a small work of art. As usual we at first did not touch them, until someone took a bite. They disappeared like a snowman in the Mojave desert...

 

 

 

 

  

 

14:56 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pub, star inn, michelin, yorkshire, good food |  Facebook |