28-04-11

Widecombe-in-the-Moor, Devon

Het blijft voor mij één van de mooiere uitzichten van Devon: de weg loopt een tijdje op het plateau van Dartmoor, in een desolaat landschap met schapen en links en rechts een tor, en duikt dan plots naar beneden, een lieflijke vallei in, waar je een enorme kerktoren ziet in een eigenlijk erg klein dorpje. Dat is Widecombe-in-the-Moor, 600 inwoners groot,en het centrum van leven voor een grote en erg dunbevolkte streek.

Dartmoor is al bewoond sinds de vroege prehistorie maar allerlei factoren dwongen de bewoners weg van de hoogvlakte en de valleien in. Vandaag is het heel bekend, één van de bekendste van Engeland, en de folksong Widecombe Fair is een classic voor de gemiddelde Engelsman. Het kan er tijdens het toeristenseizoen aardig druk zijn, en er wordt al eens een bus dagjesmensen gedropt, maar ik vond het altijd aardig en een bezoek waard. Een mooie kerk, een goede pub, een beetje geschiedenis en een tourist shop om de dorst naar souvenirs en ijsjes te lessen...

De grote kerktoren is die van St. Pancras, beter bekend als de Cathedral of the Moor. De kerk is laat 14de eeuws, in de Perpendicular stijl (een soort hooggotiek), en lijkt  vandaag veel te groot en ruim voor zo'n klein dorp. De parochie bestrijkt echter een groot gebied, in het verleden tamelijk rijk door de wol en door tin, en daarom bouwde men er in de 16de eeuw ook een grote toren tegenaan met vier kleine spitsen. Binnenin is ze tamelijk sober, maar er zijn zoals altijd in Engeland een paar leuke details te zien. Op één van de zuilen (de derde vanuit het oosten, boven de communiebanken) kan je drie hazen zien die samen een driehoek vormen. Het is beeldtaal die ons vandaag onduidelijk is, maar ze slaan op de Heilige Drievuldigheid, en mijnwerkers uit Dartmoor gebruikten het symbool vaak (een haas is een slim en snel beest).

A. aetat:VIXIet obIIt sVperI }

Maria gaLe IohannIs LforD Vxor tertI

obit eX pVerperIo Erectum fuit A. 1650

Het grafmonument van Mary Elford, overleden in 1643, twee maanden na de geboorte van haar tweeling, werd pas acht jaar later opgericht door haar weduwnaar. Het is interessant om er even naar te kijken omdat het net zoals veel monumenten uit die tijd ook een paar verborgen verhalen heeft. Zo bevat het ondermeer een anagram en twee chronogrammen, ooit heel duidelijk voor de lezer uit die tijd, maar voor ons niet langer opvallend. Het anagram vind je terug halverwege de tekst: MARY ELFORD - FEAR MY LORD dat ontstaat door de letters van haar naam in een andere volgorde te plaatsen. In de drie onderste regels staan sommige letters als hoofdletter afgebeeld, zonder duidelijke reden, maar ze zijn tegelijk ook Romeinse cijfers en kunnen ook als dusdanig gelezen worden. Als je die van de eerste lijn optelt krjg je het cijfer 25, Mary's leeftijd toen ze overleed. De onderste twee vormen samen 1642, het jaar van haar overlijden.

Op een broeierige zondagmiddag kreeg de eigenares van een pub in Poundsgate, een mijl of vier van Widecombe, het bezoek van een ruiter die naar een pint ale vroeg. Toen hij er van dronk zag de bazin hoe het bier begon te borrelen en te stomen toen hij het door zijn keelgat goot. Later hoorde ze hoe die namiddag in Widecombe een ruiter was gearriveerd, die tijdens de kerkdienst met zijn paard op de toren sprong en zag hoe een parochiaan lag te slapen tijdens de preek. Hij sleepte hem uit de kerk, gooide hem op zijn paard en ging ervan door met de ongelukkige. Bij het afstoten gooide hij één van de spitsen omver, en met donder en bliksem verdween hij in het landschap. Op slag wist de landlady wie ze die namidag op bezoek had gehad...

Op 21 oktober 1638 werd St Pancras tijdens de preek van Revd. George Lyde getroffen door de bliksem. Eén van de vier grote spitsen brak af, en viel door het dak in de kerk. Tegelijkertijd trok een grote bolbliksem door het gebouw, een spoor van vernieling achter latend. Vier mensen overleden ter plekke, anderen overleden later aan hun verwondingen. Je vind sommige van hun graven nog terug in de kerk. Dit toen quasi onbegrijpelijke natuurverschijnsel veranderde al snel in een pittig verhaal, dat lang de ronde deed in de herbergen van de streek.

 

widecombe.png

 

Nog een interessant gebouwtje op het plein is het Church House, nu eigendom van de National trust, en daterend uit 1540. Het was toen eigendom van de parochie en werd oorspronkelijk gebruikt als parochiehuis, maar ook om er bier te brouwen bij allerlei feestdagen, zodat de opbrengst niet langer naar de lord of the manor ging, maar naar de kerkgemeenschap. Het werd later een armenhuis en een school, tot de gemeente het schonk aan de NT.

Van al die geschiedenis krijg je honger en dorst, en die duivel van daarstraks drinkt in Poundsgate, dus kan je best terecht in de Rugglestone Inn, die je vindt door aan Church House links in te draaien. Omdat ze een beetje weg ligt van het centrum en tamelijk klein is komen er geen busladingen toeristen, en de pub blijft, en ik vind dat heel belangrijk, ook een echte local waar ook de inwoners nog een pint komen achteroverslaan. Je kan er ook lekker eten en de real ale is er uitstekend en wordt nog getapt uit houten vatjes achter de toog. Je kan in de tuin zitten, aan een klaterend beekje, en in het weekend is de pub de hele dag open. Kinderen zijn welkom in de tuin en het eetgedeelte, niet aan de toog.

 

DSC02074.JPG

 

Als het hier echt te druk is, zijn er een paar alternatieven in de buurt: de prachtige Rock in Haytor Vale en de Warren House in Postbridge. De bussen zouden hun hongerige ladingen afzetten in de Old Inn, op de weg naar Bovey Tracey, maar naar het schijnt is de pub wel ok. Uw commentaar is welkom, mocht u er ooit verzeild geraken !

 

 

06:31 Gepost door Erik De keersmaecker in Blog, Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: engeland, pubs, kerken, dartmoor, grafmonumenten, toerisme |  Facebook |