29-10-11

Must England's Beauty Perish ? The National Trust

Het is het jaar 1884 en een afstammeling van John Evelyn spreekt met Octavia Hill over het lot van Sayes Court, Evelyn's historische tuin in Oost-London. Octavia begint te zoeken naar een manier om deze tuin te redden en te bewaren voor het nageslacht, en spreekt op haar beurt Robert Hunter aan. Die stelt over om een maatschappij op te richten die zich bezig houdt met "the protection of the public interests in the open spaces of the country". Octavia Hill stelt als naam "the Commons and Garden Trust" voor, waarop Hunter met potlood er de suggestie "National Trust" naast schrijft. Elf jaar later is de National Trust officieel een feit.

 

national_trust.gif

 

De drie mensen die de National Trust oprichtten waren Octavia Hill, Sir Robert Hunter en dominee Hardwicke Rawnsley, Canon of Carlisle. Octavia Hill was al bekend als een voorvechter van betere huisvesting, Sir Robert was actief als juridisch raadgever voor zowel de Commons Preservation Society als het General Post Office, en had ervaring in het oprichten en besturen van liefdadigheidsinstellingen en de dominee was bekend als archeoloog, atleet, journalist en wereldreiziger, stichter van de Lake District Defence Society en bevlogen redenaar. Vanaf het begin stonden ze op de onafhankelijkheid van de overheid en de Trust zorgt ook vandaag nog steeds voor zijn eigen financiering. In 1895, de officiële stichtingsdatum, had de NT 100 leden, en een jaar later kocht ze voor 10£ Alfriston Clergy House in Sussex. Vandaag telt de Trust 3,5 miljoen leden en is het de grootste landeigenaar van Engeland. 1% van alle grond in Engeland, Wales en Noord-Ierland is haar eigendom, en ongeveer 10% van de kustlijn.

 

national-trust-sign-at-port-mulgrave-244121.jpg

 

In 1902 leidde dominee Rawnsley een nationale campagne om Brandelhow in Cumbria, een groot park op de oevers van Derwentwater, te redden van een ontwikkelaar die er een villawijk op wilde bouwen. Hij overtuigde scholieren en arbeiders, princessen en rijke industriëlen om geld te geven. Eén van de donoren schonk 2 shilling en stak er een briefje bij: I am a working man and cannot afford more than 2/- but once I saw Derwentwater and can never forget it.

In 1907 slaagde Sir Robert er in om de National Trust Act te doen goedkeuren. Het verleende aan de Trust rechtspersoonlijkheid maar, en dat was het belangrijkste, het verleende de Trust het recht om zijn land en wat er op stond "onvervreemdbaar" te maken. Dit wil zeggen dat het nooit kan worden verkocht, gehypothekeerd of onteigend, en het verzekert de schenkers dat het huis of het landschap dat ze schenken voor de eeuwigheid bewaard zal blijven. Er zijn veel buitenlanders die de National Trust vooral kennen als conservator van grote huizen en tuinen, maar haar rol in het behouden van het Engelse landschap is immens. Veel van de prachtige plekken die de Trust beheert waren voorheen vergeven van de kraampjes, café's en vakantieverblijven en werden na de verwerving opgekuist om er terug zo ongerept als vandaag uit te zien.

1937 zag de publicatie van een tweede National Trust Act. Die stelde de Trust in staat om landhuizen te krijgen, vergezeld van land of kapitaal dat moest zorgen voor het onderhoud erven, en verzekerde dat deze schenkingen niet belast werden. De trust had nu bijna 7000 leden. In 1940 schonk Lord Lothian, de grote voorvechter van deze Act, zijn eigen landhuis, Blickling Hall, ter beschikking. Een extreme verhoging van de successierechten, veel zwaardere belastingen en de enorm toegenomen kost van arbeid zorgde ervoor dat vele grote oude families begonnen te beseffen dat er een moment zou komen dat hun familie het landhuis niet meer zou kunnen onderhouden. Toen na de oorlog een paar bekende domeinen moesten verkocht worden om de schulden te delven werden ze gestript, van de inboedel, de monumentale schouwen, tot het lood op de daken toe, en werden eeuwenoude parken in een paar weken neergelegd door houthandelaars. Om dit te vermijden schonken meer en meer families hun eigendom aan de Trust, altijd vergezeld trouwens van een tweede schenking, in geld of land, om het te onderhouden, en kregen ervoor in ruil het recht om er tot het einde van hun familie te blijven wonen. Toen de regering ook nog besloot dat ze voortaan zou toelaten dat de adel zijn erfrechten betaalde door hun landhuis te schenken, kreeg de Trust op korte tijd een 60tal nieuwe eigendommen.

 

knole_park_deer_600x.jpg

Knole Park

 

In 1965 lanceerde de Trust Operation Neptune, en tegen 1988 bezat de Trust 500 mijl van Engeland's mooiste kust, en één van de leukste dingen die je in Engeland kan doen op momenten dat de andere monumenten al gesloten zijn, en u nog wat te vroeg bent voor pub of bed and breakfast, is naar zo'n stuk rijden (er zijn geen openingsuren) en te genieten van het uitzicht, dat vaak spectaculair is, en op zijn mooist tegen valavond.

Vandaag heeft de National Trust echter een nieuw probleem. Haar kerntaak is het redden en bewaren van land en tuin en huis voor het grote publiek, preservation and access, maar vadaag is de Trust zo populair geworden dat ze bijna bezwijkt onder haar eigen succes. Sheffield Park, in Sussex, ontvangt in een normale zomer 120.000 bezoekers, soms met 4000 op een enkele namiddag, en geen grasveld of pad overleeft zo'n invasie voor lange tijd. De Trust heeft lang geworsteld met dit probleem en heeft in plaats van het kiezen voor hogere toegangsprijzen of lange periodes van sluiting gekozen voor een aantal alternatieven. Extreem populaire bestemmingen als Sissinghurst werken met een systeem van tijdtickets (je koopt een ticket, en dat ticket vermeld het uur waarop je de tuin in mag, zodat er nooit meer dan een bepaald aantal rondloopt). Eén van de andere truukjes is het verplaatsen van parkings, zodat de bezoekers een ander pad moeten volgen, en de oude de tijd krijgen om te herstellen, en één van de eenvoudigste, en vind ik, de leukste, is door ze min of meer te verstoppen. Enkele van de mooiste zijn zo spaarzaam aangeduid dat je ze echt moet zoeken, en alleen wie die moeite doet, en gewapend met kaart en soms zelfs stafkaart er naar op zoek gaat kan er genieten van de eenzaamheid en de stilte.

Het lidmaatschap van de National Trust kan duur lijken, maar zeker indien u wat langer in Engeland verblijft is het snel terugverdiend. U krijgt er heel wat voor terug, en zeker met een family membership komt u zelfs goedkoper uit. Ook hun winkels vormen een alternatieve manier van sponsoring, en ik kan u ondermeer de garden tools aanraden, of de keukenwanten (de beste die ik ken!). En wat ik persoonlijk nog het leukst vind, u krijgt ook een autosticker die aanduidt dat u lid bent, en zo kan u ook in België de andere leden herkennen...

 

19:36 Gepost door Erik De keersmaecker in Blog, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, national trust |  Facebook |

28-04-11

Widecombe-in-the-Moor, Devon

Het blijft voor mij één van de mooiere uitzichten van Devon: de weg loopt een tijdje op het plateau van Dartmoor, in een desolaat landschap met schapen en links en rechts een tor, en duikt dan plots naar beneden, een lieflijke vallei in, waar je een enorme kerktoren ziet in een eigenlijk erg klein dorpje. Dat is Widecombe-in-the-Moor, 600 inwoners groot,en het centrum van leven voor een grote en erg dunbevolkte streek.

Dartmoor is al bewoond sinds de vroege prehistorie maar allerlei factoren dwongen de bewoners weg van de hoogvlakte en de valleien in. Vandaag is het heel bekend, één van de bekendste van Engeland, en de folksong Widecombe Fair is een classic voor de gemiddelde Engelsman. Het kan er tijdens het toeristenseizoen aardig druk zijn, en er wordt al eens een bus dagjesmensen gedropt, maar ik vond het altijd aardig en een bezoek waard. Een mooie kerk, een goede pub, een beetje geschiedenis en een tourist shop om de dorst naar souvenirs en ijsjes te lessen...

De grote kerktoren is die van St. Pancras, beter bekend als de Cathedral of the Moor. De kerk is laat 14de eeuws, in de Perpendicular stijl (een soort hooggotiek), en lijkt  vandaag veel te groot en ruim voor zo'n klein dorp. De parochie bestrijkt echter een groot gebied, in het verleden tamelijk rijk door de wol en door tin, en daarom bouwde men er in de 16de eeuw ook een grote toren tegenaan met vier kleine spitsen. Binnenin is ze tamelijk sober, maar er zijn zoals altijd in Engeland een paar leuke details te zien. Op één van de zuilen (de derde vanuit het oosten, boven de communiebanken) kan je drie hazen zien die samen een driehoek vormen. Het is beeldtaal die ons vandaag onduidelijk is, maar ze slaan op de Heilige Drievuldigheid, en mijnwerkers uit Dartmoor gebruikten het symbool vaak (een haas is een slim en snel beest).

A. aetat:VIXIet obIIt sVperI }

Maria gaLe IohannIs LforD Vxor tertI

obit eX pVerperIo Erectum fuit A. 1650

Het grafmonument van Mary Elford, overleden in 1643, twee maanden na de geboorte van haar tweeling, werd pas acht jaar later opgericht door haar weduwnaar. Het is interessant om er even naar te kijken omdat het net zoals veel monumenten uit die tijd ook een paar verborgen verhalen heeft. Zo bevat het ondermeer een anagram en twee chronogrammen, ooit heel duidelijk voor de lezer uit die tijd, maar voor ons niet langer opvallend. Het anagram vind je terug halverwege de tekst: MARY ELFORD - FEAR MY LORD dat ontstaat door de letters van haar naam in een andere volgorde te plaatsen. In de drie onderste regels staan sommige letters als hoofdletter afgebeeld, zonder duidelijke reden, maar ze zijn tegelijk ook Romeinse cijfers en kunnen ook als dusdanig gelezen worden. Als je die van de eerste lijn optelt krjg je het cijfer 25, Mary's leeftijd toen ze overleed. De onderste twee vormen samen 1642, het jaar van haar overlijden.

Op een broeierige zondagmiddag kreeg de eigenares van een pub in Poundsgate, een mijl of vier van Widecombe, het bezoek van een ruiter die naar een pint ale vroeg. Toen hij er van dronk zag de bazin hoe het bier begon te borrelen en te stomen toen hij het door zijn keelgat goot. Later hoorde ze hoe die namiddag in Widecombe een ruiter was gearriveerd, die tijdens de kerkdienst met zijn paard op de toren sprong en zag hoe een parochiaan lag te slapen tijdens de preek. Hij sleepte hem uit de kerk, gooide hem op zijn paard en ging ervan door met de ongelukkige. Bij het afstoten gooide hij één van de spitsen omver, en met donder en bliksem verdween hij in het landschap. Op slag wist de landlady wie ze die namidag op bezoek had gehad...

Op 21 oktober 1638 werd St Pancras tijdens de preek van Revd. George Lyde getroffen door de bliksem. Eén van de vier grote spitsen brak af, en viel door het dak in de kerk. Tegelijkertijd trok een grote bolbliksem door het gebouw, een spoor van vernieling achter latend. Vier mensen overleden ter plekke, anderen overleden later aan hun verwondingen. Je vind sommige van hun graven nog terug in de kerk. Dit toen quasi onbegrijpelijke natuurverschijnsel veranderde al snel in een pittig verhaal, dat lang de ronde deed in de herbergen van de streek.

 

widecombe.png

 

Nog een interessant gebouwtje op het plein is het Church House, nu eigendom van de National trust, en daterend uit 1540. Het was toen eigendom van de parochie en werd oorspronkelijk gebruikt als parochiehuis, maar ook om er bier te brouwen bij allerlei feestdagen, zodat de opbrengst niet langer naar de lord of the manor ging, maar naar de kerkgemeenschap. Het werd later een armenhuis en een school, tot de gemeente het schonk aan de NT.

Van al die geschiedenis krijg je honger en dorst, en die duivel van daarstraks drinkt in Poundsgate, dus kan je best terecht in de Rugglestone Inn, die je vindt door aan Church House links in te draaien. Omdat ze een beetje weg ligt van het centrum en tamelijk klein is komen er geen busladingen toeristen, en de pub blijft, en ik vind dat heel belangrijk, ook een echte local waar ook de inwoners nog een pint komen achteroverslaan. Je kan er ook lekker eten en de real ale is er uitstekend en wordt nog getapt uit houten vatjes achter de toog. Je kan in de tuin zitten, aan een klaterend beekje, en in het weekend is de pub de hele dag open. Kinderen zijn welkom in de tuin en het eetgedeelte, niet aan de toog.

 

DSC02074.JPG

 

Als het hier echt te druk is, zijn er een paar alternatieven in de buurt: de prachtige Rock in Haytor Vale en de Warren House in Postbridge. De bussen zouden hun hongerige ladingen afzetten in de Old Inn, op de weg naar Bovey Tracey, maar naar het schijnt is de pub wel ok. Uw commentaar is welkom, mocht u er ooit verzeild geraken !

 

 

06:31 Gepost door Erik De keersmaecker in Blog, Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: engeland, pubs, kerken, dartmoor, grafmonumenten, toerisme |  Facebook |

25-04-11

Of All Things English

Welcome !!

 

DSC01136.JPG

 

Dit nieuwe blogavontuur moet als uitlaatklep dienen voor mijn anglofilie, mijn bergen weetjes over Engeland en de Engelsen die ik zo graag deel, en als middel om zelf dingen op te zoeken en zo bij te leren.

Onderwerpen die hier gaan voorbijkomen zijn mini-gidsjes voor dorpen, regio's, steden, kastelen etc etc, kleine tekstjes over dingen uit Engeland's geschiedenis die essentieel zijn om het land en het landschap te begrijpen, en allerlei wetenswaardigheden die mij leuk of essentieel lijken, en dit alles gedoseerd met wat Engelse excentriciteit.

feel free to comment !

16:22 Gepost door Erik De keersmaecker in Blog, Reizen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: engeland, toerism in engeland, anglophilie |  Facebook |