11-06-11

Een pint Gold Wold en Brideshead Revisited. York, 26 mei 2011.

Van kerkbezoek krijg je dorst, dat weet het kleinste kind, en wij raceten dus naar Burythorpe, naar de Bay Horse, onze eerste pub. Wreed gezellig, heel vriendelijk, lekker gegeten (canard à l'orange voor mij, lam voor de anderen), maar vooral kennis gemaakt met een uitstekende real ale, de Wold Gold, één van de meest complexe real ale's die ik al proefde, heel licht gekleurd en zeer fruitig met een eigenaardig kruidig aroma dat deed denken aan een op holzfass gerijpte Duitse spätburgunder wijn. Uitmuntend ! De Wold Top Brewery ligt in Driffield, aan de kust van Yorkshire, en dit is de enige pint die we van deze brouwerij proefden, maar ik ben voortaan een gewaarschuwd man...

 

DSC02938.JPG

 

Dan, op naar Castle Howard, één van de grote bezienswaardigheden van Yorkshire.

"Nobody...had informed me that I should at one view see a palace, a town, a fortified city, temples on high places, woods worthy of being each a metropolis of the Druids, vales connected to hills by other woods, the noblest lawn in the world fenced by half the horizon, and a mausoleum that would tempt one to be buried alive; in short I have seen gigantic places before, but never a sublime one."

Horace Walpole, 1772

 

DSC02957.JPG

 

De geschiedenis van Castle Howard begint met Lord William Howard, de jongste zoon van de vierde hertog van Norfolk, die begin 17de eeuw een rijke erfgename, Elizabeth Dacre huwde, en zo Henderskelfe, een onbeduidend kasteeltje in Yorkshire, verkreeg. Charles Howard, zijn achterkleinzoon, was een succesvol soldaat en een bedreven opportunist die zowel voor Cromwell als voor Charles II werkte, en het op het einde van de 17de eeuw schopte tot Earl of Carlisle. Zijn kleinzoon, de derde Earl, begon met de bouw van het huis, de vierde vulde het met antiek beeldhouwwerk dat hij meebracht van zijn Grand Tours door Europa, de vijfde met Italiaanse schilderijen uit de verzameling van de hertog van Orléans nadat die het hoofd verloor tijdens de Franse revolutie. Vandaag wordt het kasteel bestuurd door Nicholas en Simon Howard, en Simon, met vrouw Rebecca en hun tweeling, woont er nog steeds.

Het huis ontstond door een ietwat aparte relatie tussen twee mannen. Lord Charles Howard, een man die deel uitmaakte van de toen beruchte Kit-Kat Club, mannen die heersten over Society-London, was meer een meeloper met geld dan een voortrekker en zocht naar een manier om zich wat meer te onderscheiden. John Vanbrugh was een filosoof, dramaturg, roddeltante en zakenman, maar was vooral gespcialiseerd in het zoeken van de vriendschap van de groten en de rijken der aarde. Hij had nog nooit in zijn leven een huis gebouwd, maar als geen ander verstond hij waar een groot huis voor moest staan: een zorgvuldige mix van arrogantie en bescheidenheid die de Howard familie voorwaarts zou catapulteren in de bewondering van hun tijdgenoten. De architect Nicholas Hawksmoor moest ervoor zorgen dat het overeind bleef. Uiteindelijk zou het een eeuw duren voor de werken stopten, en het originele plan werd nooit voltooid. Het huis kreeg een curieuze mengeling van stijlen te verwerken, met ondermeer twee asymmetrische zijvleugels, en de achterkant is vandaag veel mooier dan de voorkant. Het is dan ook via de achterkant dat je het vandaag benadert.  

In de loop der jaren werd het gevuld met antieke schatten die de steenrijke Howard's uit het buitenland meebrachten, maar in 1940 werd het getroffen door een zware brand die meer dan twintig kamers vernietigde en de de centrale koepel deed instorten. Toen iedereen verwachtte dat George Howard, die zijn twee broers had verloren in WOII, het huis definitief zou verlaten, trok hij er tetug in, en wijdde zijn leven aan de restauratie ervan. Sinds 1952 staat het open voor publiek en in 1981 werd de populaire televisiereeks Brideshead Revisited er gefilmd (deels omdat de regisseur enkele van de na de brand nooit gerestaureerde kamers kon inrichten als decor voor de reeks).

 

brideshead-revisited-website.jpg

 

Vandaag staan overal in het huis praatgrage vrijwilligers die u alles kunnen vertellen over het huis en zijn inhoud, maar de highlights voor mij zijn de Antique Passage, vol antieke beelden die de 4de Earl uit Italië liet smokkelen, de bombastische Great Hall, met op de grond nog de scheuren die in 1940 ontstonden toen de koepel instortte, en de schilderijencollectie, verspreid over de kamers, met een aantal zeer mooie topstukken. Kijk ook uit voor de Opflaptafel, een 18de eeuwse draagbare badkamer, en vraag een vrijwilligster eens naar de geschiedenis van Georgiana, de zesde gravin, wiens moeder de befaamde beauty Georgiana of Devonshire was, wiens leven onlangs nog werd verfilmd (The Duchess, met Keira Knightley in de hoofdrol).

 

DSC02949.JPG

 

We mogen niet vergeten dat een huis als Castle Howard nooit alleen mag gezien worden, en dat de tuinen en het landschap er rond even belangrijk waren als het huis zelf. Castle Howard beschikt dan ook over een echte 18de eeuwse landschapstuin, net als het huis gemaakt om te imponeren, en alle meren (ook het grote) en vijvertjes zijn aangelegd. Ter decoratie werd het geheel bestrooid met tempels, follies, standbeelden en vista's, zodat de wandelaar telkens weer wordt verrast met een origineel uitzicht. Het grote Mausoleum, waar een aantal Howard's begraven ligt, is niet bezoekbaar maar vormt een ankerpunt tegen de horizon. De fonteinen en de watervallen dateren uit de 19de eeuw. De loden standbeelden werden in 1723 aangekocht en heel onlangs gerestaureerd. Een piramide en een obelisk maakten het werk af. Laat ons trouwens ook niet vergeten dat een privé-domein als dit ook leeft van landbouw, veeteelt, houtvesterij en verhuur; eigenlijk is het een uit de kluiten gewassen bedrijf met niet minder dan 110 werknemers. 

Het huis is in het seizoen open van 10 tot 4, en dit is hun website.  

 

06:36 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: york, tuinen, georgiana, castle howard, brideshead revisited, john vanbrugh, real ale |  Facebook |

05-06-11

Een Spitfire op een boot, een meester-metselaar met privé-toilet en een dak om U tegen te zeggen. York, 25-26 mei 2011

Lente !!! en dus tijd om nog eens de plas over te steken  !! Niet op zoek naar de zon en de rijke tuinen van Zuid-Engeland, maar naar het Noorden, the North, zoals de Engelsen het zeggen, de regio vol fabrieken, schapen, onverstaanbare dialecten en regen, véél regen zelfs. Maar ook, zoals de Yorkshiremen, de Texanen van het Verenigd Koninkrijk, zeggen, de regio met het beste bier, het lekkerste eten, de vriendelijkste mensen en de zuiverste lucht.

Er is vanuit onze lage landen maar één goede manier om er naar toe te gaan en dat is met de nachtboot naar Hull, met P&O. De vakantie begint volgens ons al op de boot en wij wierpen ons dan ook onmiddellijk op de real ale, zij het dan in een gebottelde Spitfire versie, stonden in echte Titanic stijl met wapperende haren (en klotsende pint) op het bovendek, aten matig in Langan's Brasserie, het boordrestaurant waar je ontsnapt aan de aanschuivende troepen bejaarden en kids van het self-service deel, keken nog wat naar de maan en sliepen een verstikkende slaap in een vierpersoonskajuit. Om 's morgens wakker te worden op de Humber, de grote rivier naar Hull, en een uurtje raffinaderijen en zware industrie te zien voorbijschuiven (er wordt gewérkt in het noorden!). Een stevig ontbijt bij Langan's, snel van de boot af, door Hull en dan zo snel mogelijk naar York, waar de Minster op ons wachtte.

De Minster, de grote kathedraal van York, gaat terug op een houten kerkje dat hier in 627 nC werd opgetrokken door Edwin van Northumbria toen die zich bekeerde tot het christendom. De Normandiër Thomas van Bayeux begon rond 1080 met de bouw van een kathedraal en in de crypte kan je er nog resten van terug zien. Het huidige gebouw werd echter begonnen in 1220, door aartsbisschop Walter Gray. Tegen 1472, een slordige 250 jaar later dus, was het gebouw af. Ondanks branden in 1829, 1840 en 1984 werd het gebouw sindsdien nog nauwelijks gewijzigd. Wij werden echter verwacht voor een speciale rondleiding.

Je kan, op voorhand en via de website, op sommige dagen Hidden Minster Tours reserveren en J., ons aller reisleider, was erin geslaagd om alles zo te organiseren dat wij op één van die dagen aankwamen. En zo stonden wij al snel in het Chapterhouse, vol ademloze bewondering voor de middeleeuwse glasramen en het prachtige houtwerk, in het gezelschap van twee gedistingueerde heren die ons zouden meenemen naar het Chapterhouse Roof & de Mason's Loft. Ze begonnen met wat bouwgeschiedenis en toonden hoe je kon zien hoe het kapittelhuis eigenlijk achteraf was aangebouwd, zodat buitenmuren binnenmuren werden, en hoe de bouwmeesters dingen hadden aangepast wanneer iets niet zo mooi uitkwam. Dan toonden ze ons de maquette van de koepel en toen we dat concept eindelijk begrepen verdween onze groep in een klein zijdeurtje.

De Mason's Loft is uniek in Engeland en ook in de rest van Europa zijn er zeer weinig goed bewaarde exemplaren. Het is een grote ruimte, hier in een L-vorm boven de grote brede processiegang die naar het kapittelhuis loopt. Het was de plaats waar de meester-metselaar zitting hield, leerlingen opleidde maar ook tekeningen maakte voor de stenen waarmee de kathedraal gebouwd werd. En dat deed hij door middel van iets unieks: een gipsen vloer. Het procede is eigenlijk simpel: er werd een soort plaaster gemengd en uitgestreken op de vloer, die werd aangestampt door kinderen (op enkele plaatsen zie je nog de afdrukken van de kindervoetjes), en bedekt met een donkere laag. Wanneer de meester-metselaar met een scherp voorwerp lijnen trok kwam de witte onderlaag tevoorschijn. Nadien werden er met hout mallen mee gemaakt die dan dienden als voorbeeld voor de steenhouwers. Wanneer de vloer vol getekend was werd er een nieuwe laag gelegd. Je kan hier nog steeds de lijnen en contouren herkennen van de grote stenen van de kerk. De ruimte heeft een open haard en een toilet of garderobe, heel tekenend voor de hoge standing van deze ambachtsman. 

We waren nu al behoorlijk onder de indruk maar het mooiste moest nog komen. We gingen nog wat hoger via een wenteltrap en stonden plots onder het houten staketsel dat het dak van het Chapterhouse vormt, een ongelooflijke meccano van balken die steunt op de muren van het gebouw en waaraan het ronde plafond van de ruimte eronder is opgehangen, zodat wat van in het kapittelhuis het plafond lijkt van een ronde koepel eigenlijk een houten structuur is die aan een achthoekige platform hangt. Het moet waanzinnig ingewikkeld geweest zijn om dit te maken (deels met recuperatiebalken !) en architectuurhistorici flippen hier op de manier waarop de bouwmeester de krachten verdeelde. 

 

DSC02925.JPG

de binnenkant...

DSC02934.JPG

en de buitenkant...

20080201 york minster 4 1449.jpg

en de onderkant

Heel veel tijd schoot er nadien niet meer over voor de Minster zelf, maar wat me het meest bijbleef waren enkele grafmonumenten van behoorlijk streng uitziende Yorkshiremen. Mocht u trouwens in de kerk een joviale zwarte priester zijn wees dan beleefd: het is John Sentamu, de huidige aartsbisschop van York.

DSC02930.JPG

 

 

 

  

18:23 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: york, york minster, hull, katehdraal |  Facebook |

17-05-11

Schoon

Travelling northwards through the night

Heading to a Scotland

Of forbidding mountains, and poetry,

And sea; home to me, of course,

But to one whom I love

A place of unknown and unpronounceable names;

May the rain that will surely greet us

Be gentle; may the sky over Ardnamurchan

Allow a glimpse of islands, of Coll, perhaps,

Or Tiree; may she encounter kindness

And the things that kindness brings;

My wishes for her, now, the one I love,

As we travel northwards through the night.

Picture 083-1.jpg

Gedicht uit "The Dog Who Came in from the Cold." van Alexander McCall Smith. Foto genomen op het terras van the Skye Inn, op het Isle of Skye.

21:41 Gepost door Erik De keersmaecker in Boeken, Reizen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |