01-10-11

Restormel Castle, Cornwall

Wat voor de ene een hoop stenen in een desolate vlakte is, is voor de ander een bron van fantasie, en één van de leukere dingen aan de honderden kasteelruïnes die English Heritage beheert is precies dat: proberen in je geest te reconstrueren hoe zo'n kasteel en zijn omgeving er 800 jaar geleden uitzagen.

 

restormel2.jpg

 

Restormel Castle ligt op een heuvel die uitkijkt op de rivier Fowey, ongeveer drie kilometer van het 2700 inwoners grote dorp Lostwithiel in Cornwall. Het is er rustig en het kasteel kijkt uit over het omringende platteland en het vergt dus enige fantasie om je in te beelden dat deze kasteelruïne 800 jaar geleden een drukke en belangrijke plaats domineerde. De tinmijnen van de omgeving draaiden toen op volle toeren, de Fowey was een bevaarbare rivier en in de haven van Lostwithiel moeten tientallen schepen gelegen hebben om dit tin te verschepen. Beeld je dan de mijnwerkers in, de handelaars, de matrozen en de mensen die in hun onderhoud voorzien en bovenaan het dorp het kasteel waar een Normandische Lord de plak zwaaide.

Maar laat ons eerst teruggaan tot 1066 en de landing van Willem de Veroveraar, hertog van Normandië, die met zijn naar oorlog en buit verlangende ridders (afstammelingen van de Noormannen) het kanaal heeft overgestoken. Hij kwam terecht in een redelijk goed georganiseerd koninkrijk, met een tamelijk rijke bevolking en een op dat moment stabiele maatschappij, en moest met wat eigenlijk een redelijk beperkt aantal volgelingen was zijn heerschappij bevestigen. Hij en zijn mannen deden dat dankzij twee redelijk recente uitvindingen: het kasteel en de geharnaste ridder. In de jaren na de Slag bij Hastings verdeelde de Veroveraar Engeland onder zijn volgelingen, en voor Restormel kan dat er echt wel zo hebben uitgezien. Op een dag arriveert er een Normandische ridder met zijn soldaten, gooit de lokale Angelsaksische landeigenaar uit zijn huis, en bouwt zich een houten kasteel. Vanop dat moment betaalt iedereen zijn belastingen aan die nieuwkomer. Wie niet akkoord is wordt gedwongen of vermoord. Vaak werd een plaatselijke economische activiteit, zoals de handel in of de productie van tin gewoonweg overgenomen en met harde hand gemonopoliseerd.

Alhoewel we geen precieze datum kennen voor Restormel moet het zo ongeveer gegaan zijn wanneer we naar de bouwstijl kijken. Die vroegste Normandische burchten waren 'motte and bailey' kastelen, met een voorplein waar de niet-militaire gebouwen stonden, en een verhoogde, ronde heuvel met een houten ringmuur en een toren. Een deel van de lokale bevolking werd vaak gedwongen verhuisd naar de directe omgeving van dat voorplein, zodat er een dorp ontstond aan de voet (die structuur is hier verdwenen, maar op sommige plaatsen herken je ze nog). Het oudste kasteel hier moet van deze vorm geweest zijn.

 

restormel.jpg

 

Rond 1100 bouwde ene Baldwin Fitz Turstin een voorburcht in steen, en de basis van de huidige poorttoren is nog afkomstig van dit gebouw. Tegelijk bouwde hij ook de stenen brug over de Fowey die er nog steeds ligt. (Het was trouwens niet zo abnormaal dat zo'n ridder ook investeerde in de lokale infrastructuur: meer handel betekent meer geld betekent meer belastingen.) Tegen het einde van de 12de eeuw werd de houten palissade vervangen door een stenen burchtmuur, die dezelfde ronde vorm had als het originele bouwwerk. In de 13de eeuw werden de houten gebouwen binnen die ringmuur vervangen door stenen bouwsels.

Het kasteel wordt pas in 1264 vermeld in een geschreven bron, wanneer Isolda de Cardinan huwt met Thomas de Tracy. Zes jaar later schonk ze het aan haar leenheer, de graaf van Cornwall, en Koning van de Romeinen (in 1257 gekroond in Aken als monarch van het Heilig Romeinse Rijk, een eretitel zonder echte macht). Toen de laatste graaf van Cornwall stierf verviel het aan de Engelse koning en als onderdeel van het Duchy of Cornwall maakte het deel uit van de eigendommen die de oudste zoon van de koning, de prins van Wales, een vast inkomen moeten bezorgen. De Black Prince bezocht het nog in 1354 en 1365 om de lokale adel toe te laten hem trouw te zweren. 

Het kasteel zag er toen trouwens helemaal anders uit. Het voorplein lag er toen nog met al zijn gebouwen en zo'n Middeleeuws kasteel was, zeker wanneer de eigenaar op bezoek was, veel kleuriger dan wij denken. Vlaggen en wimpels met de wapens van de eigenaar werden gecombineerd met grote doeken die over de burchtmuren hingen en die eveneens diens wapens of die van de koning lieten zien, allemaal heel symbolisch, en veel burchten werden in die tijd ook witgekalkt om ze meer te doen opvallen.

Restormel heeft een doormeter van 38 meter en is opgetrokken in leisteen, met witte steen uit Pentewan als bekleding. De muren zijn 2,4 meter dik en 7,6m hoog en hebben nog steeds hun originele kantelen. Op de binnekoer liggen tegen de burchtmuur de resten van de keuken, de grote Hall waar men at en gasten ontving, de solar, waar de eigenaar en zijn gezin sliepen en de kapel.

 

globe inn.jpg

 

Naast het kasteel is ook een bezoek aan het dorp Lostwithiel de moeite, ondermeer voor de 12e eeuwse brug, maar ook voor de Globe, de vlak bij de brug gelegen pub. Het 13de eeuwse gebouw is populair bij toeristen en locals, is gezellig ingericht en schenkt een paar mooie real ales en wijnen per glas. De keuken is uitstekend maar klassiek en de pub beschikt over een paar slaapkamers. Kinderen zijn welkom. Meer infomatie vind je hier: www.globeinn.com De Crown in Lanlivery, hier vlakbij, moet ook heel goed zijn: http://www.wagtailinns.com/

   

 

17:49 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cornwall, pubs, kastelen |  Facebook |

11-09-11

Red Lion, Stodmarsh

Op een goeie 10 minuten van Canterbury ligt het dorpje Stodmarsh, 60 zielen groot, en de eigenaar van een bevallig klein dorspkerkje en een knoert van een natuurreservaat, het Stodmarsh Nature Reserve, een moerassig natuurgebied waar het leuk wandelen is (http://www.kent.gov.uk/leisure_and_culture/countryside_an...).

De reden waarom wij naar dit dorp komen ligt aan het vertrekpunt van die wandeling: de Red Lion, één van de leukste pubs van Zuid-Engeland, en het eigendom van één van de leukste landlords die ik ken.

Red-Lion-Stodmarsh1.jpg

Er lag hier al een pub in 1425, maar het huidige gebouw dateert uit 1720 toen het na een brand werd heropgebouwd. Het ligt in het centrum van Stodmarsh, op een kleine 100m van de kerk, in een kleine maar mooie tuin, waar kippen en eenden rondscharrellen, en waar je op de occasionele auto of lachsalvo uit de pub niks hoort buiten het ruisen van de bomen. Binnenin zit één van de mooiste pub-interieurs van Kent, met kamertjes rond een grote centrale toog, waarachter "tip-top" landlord Robert Whigham iedereen op zijn allerhartelijkst verwelkomt. Er is in de hele pub op kast of toog of muur geen centimeter meer vrij, zo is alles volgestouwd met volle en lege flessen wijn, memorabilia, antiek en prullaria, en dit alles maakt het een ongelooflijk gezellige plaats, zowel in zomer als winter. Het is het enige toilet dat ik ooit heb gezien waarvan de deur werd gesloten door een trompet...

De keuken is één van de betere van Kent, met een groot respect voor alles wat van hier is, met crab apples van de eigen boerderij, groenten uit tuintjes en serres uit het dorp, producten van lokale boerderijtjes, paddestoelen uit het bos en vlees dat gewoonlijk van vee komt uit een straal van vijf kilometer rond de pub. Daarbij komt een chef die zijn vak én zijn producten kent, en ik heb er dus al zeer vaak geweldig lekker gegeten (de voorlopige topper was een zuiglam uit het moerasland aan zee, ongelooflijk van smaak). De wijnkaart is beperkt maar goed, en het bier is op dronk, met meestal twee real ales die nog getapt worden uit vaatjes die achter de toog staan, met omgekeerde hoge hoeden op de grond om de overloop op te vangen. De pub verkoopt ook verse eieren, eigengemaakte chutney en af en toe zelfs hooi, en ze is zeer nauw verbonden met het platteland (kijk maar eens naar het plafond dat bedekt is met hopranken). In het weekend wordt in de tuin nog Bat & Trap gespeeld, een voorganger van cricket, waarvan de regels teruggaan tot de 14de eeuw, en dat toen zelfs een tijdje verboden werd omdat de koning liever had dat de mannen zich bekwaamden in het handboogschieten.

Robert Whigham is een licht excentrieke maar zeer innemende persoonlijkheid die iedereen even warm verwelkomt en die de kunst verstaat om mensen zich te doen thuisvoelen. Hij is een volle neef van Margaret, de inmiddels overleden Hertogin van Argyll, een fantastisch man, altijd even vrolijk (en gewoonlijk licht tipsy), een beetje rebels maar zeer vriendelijk. Het is onmogelijk om hier buiten te gaan met een slecht humeur...

redlion.jpg

De pub heeft ook een paar slaapkamers, mooi en gezellig ingericht, en eveneens met veel persoonlijkheid, en het feit dat er maar één badkamer is met een zeer traag vullend bad mag geen probleem zijn, het ontbijt komt er toch pas tegen een uur of tien aan (tenzij je het vroeger wil, maar dan is het niet warm).  Bij één van de gelegenheden dat ik er sliep en absoluut dat warme ontbijt wou vroeg Robert me om bij het opstaan de kat buiten te laten en het kippenhok te openen. Mijn beloning waren zo ongeveer de beste lamsgehaktballetjes die ik ooit had.

Soms mag je schrijven over iets waarvan je zelf weet dat het geen eeuwigheid meer zal duren voor het verdwijnt, en dan is het mijn bedoeling om nog snel zo veel mogelijk mensen nog te laten mee genieten. Robert sukkelt met zijn gezondheid en het is een feit dat het karakter van deze pub heel sterk vasthangt aan het karakter van zijn baasje, maar ik hoop uit de rond van mijn hart dat ik er nog zolang mogelijk kan blijven langsgaan, hopend op de "tip-top!" en de "Excellent Choice !" van Robert, mijn favoriete publican.  

09:40 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: canterbury, red lion, pub, good food, restaurants |  Facebook |

03-09-11

Stonemanor: The British Store

Voor de gemiddelde anglofiel is het een hard leven in België. Af en toe besluipt je wel eens de zin in een full english, een pint of real ale of een meat pie, en dan moet je dat verdraaide kanaal over, altijd wat gecompliceerd, tijdrovend en toch ook wel wat kostelijk. Maar er is een plaats waar de ware liefhebber tijdelijk tot rust komt, en deze plaats ligt in Everberg, tussen Leuven en Brussel, en vlakbij de afrit Sterrebeek.

In 1982 begon Roger George met de invoer van Engelse etenswaren in België. Hij mikte vooral op de groeiende groep Engelse expats die voor de Europese Gemeenschap werkten, maar al van in het begin wou Roger ook de Belgen zelf laten kennismaken met Britse producten. Vandaag is Stonemanor een uit de kluiten gewassen supermarkt geworden, met een filiaal in Waterloo, en een bedevaartsoord voor al wie gek is op haggis, Stinking Bishop kaas, Spitfire bier, Bovril, cornish pasties en Xmas Crackers. Wie allen maar in Engeland goed slaapt kan er zelfs terecht voor de echte Engelse bedden.

Ik ga er vooral naartoe voor de collectie real ale en de uitgebreide kaastoog (de Britten maken een hele reeks mooie en soms erg aparte kazen), maar een paar weken voor Kerstmis vindt u mij ook op de bovenste verdieping bij de kerstversiering en vooral bij de uitgebreide keuze aan Xmas Crackers, een Britse traditie die nu ook bij mij thuis er eentje is geworden. Af en toe waag ik me zelfs aan een Engels ontbijt, gewoon omdat ze hier de juiste worstjes, het juiste spek en de echte Engelse black pudding hebben. Voor vrienden koop ik er bovril of echte Indische chai, en af en toe belandt een sausage roll of een cornish pastie op mijn eettafel (baked fresh every day!).

Kortom, voor wie last heeft van heimwee, één adres: Stonemanor, Steenhofstraat 28, 3078 Everberg. De winkel is het gemakkelijkst te bereiken via de mooie Prinsendreef die naast het kasteel van De Merode's loopt. Het personeel spreekt ook Nederlands, maar u bent een sissie indien u dat doet...

De winkel heeft themadagen zoals American of Canadian Thanksgiving (diepgevroren kalkoenen), Burns Night (haggis) of Guy Fawkes Night (sparklers), en dit jaar op zaterdag 10 september, de Action Aid Book Sale, een tweedehandsverkoop van Engelstalige boeken op de parking. Bij regen verhuist dit evenement naar het volgende weekend. En om u als anglofiel helemaal happy te maken: binnen kort openen ze een teashop waar je ook een echte cream tea, een ploughmans lunch en een pint of real ale kan krijgen. Volg de website

stonemanor.jpg

 

 

10:00 Gepost door Erik De keersmaecker in Reizen, Shopping | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uk, engeland, british food, real ale, stonemanor |  Facebook |