29-10-11

Must England's Beauty Perish ? The National Trust

Het is het jaar 1884 en een afstammeling van John Evelyn spreekt met Octavia Hill over het lot van Sayes Court, Evelyn's historische tuin in Oost-London. Octavia begint te zoeken naar een manier om deze tuin te redden en te bewaren voor het nageslacht, en spreekt op haar beurt Robert Hunter aan. Die stelt over om een maatschappij op te richten die zich bezig houdt met "the protection of the public interests in the open spaces of the country". Octavia Hill stelt als naam "the Commons and Garden Trust" voor, waarop Hunter met potlood er de suggestie "National Trust" naast schrijft. Elf jaar later is de National Trust officieel een feit.

 

national_trust.gif

 

De drie mensen die de National Trust oprichtten waren Octavia Hill, Sir Robert Hunter en dominee Hardwicke Rawnsley, Canon of Carlisle. Octavia Hill was al bekend als een voorvechter van betere huisvesting, Sir Robert was actief als juridisch raadgever voor zowel de Commons Preservation Society als het General Post Office, en had ervaring in het oprichten en besturen van liefdadigheidsinstellingen en de dominee was bekend als archeoloog, atleet, journalist en wereldreiziger, stichter van de Lake District Defence Society en bevlogen redenaar. Vanaf het begin stonden ze op de onafhankelijkheid van de overheid en de Trust zorgt ook vandaag nog steeds voor zijn eigen financiering. In 1895, de officiële stichtingsdatum, had de NT 100 leden, en een jaar later kocht ze voor 10£ Alfriston Clergy House in Sussex. Vandaag telt de Trust 3,5 miljoen leden en is het de grootste landeigenaar van Engeland. 1% van alle grond in Engeland, Wales en Noord-Ierland is haar eigendom, en ongeveer 10% van de kustlijn.

 

national-trust-sign-at-port-mulgrave-244121.jpg

 

In 1902 leidde dominee Rawnsley een nationale campagne om Brandelhow in Cumbria, een groot park op de oevers van Derwentwater, te redden van een ontwikkelaar die er een villawijk op wilde bouwen. Hij overtuigde scholieren en arbeiders, princessen en rijke industriëlen om geld te geven. Eén van de donoren schonk 2 shilling en stak er een briefje bij: I am a working man and cannot afford more than 2/- but once I saw Derwentwater and can never forget it.

In 1907 slaagde Sir Robert er in om de National Trust Act te doen goedkeuren. Het verleende aan de Trust rechtspersoonlijkheid maar, en dat was het belangrijkste, het verleende de Trust het recht om zijn land en wat er op stond "onvervreemdbaar" te maken. Dit wil zeggen dat het nooit kan worden verkocht, gehypothekeerd of onteigend, en het verzekert de schenkers dat het huis of het landschap dat ze schenken voor de eeuwigheid bewaard zal blijven. Er zijn veel buitenlanders die de National Trust vooral kennen als conservator van grote huizen en tuinen, maar haar rol in het behouden van het Engelse landschap is immens. Veel van de prachtige plekken die de Trust beheert waren voorheen vergeven van de kraampjes, café's en vakantieverblijven en werden na de verwerving opgekuist om er terug zo ongerept als vandaag uit te zien.

1937 zag de publicatie van een tweede National Trust Act. Die stelde de Trust in staat om landhuizen te krijgen, vergezeld van land of kapitaal dat moest zorgen voor het onderhoud erven, en verzekerde dat deze schenkingen niet belast werden. De trust had nu bijna 7000 leden. In 1940 schonk Lord Lothian, de grote voorvechter van deze Act, zijn eigen landhuis, Blickling Hall, ter beschikking. Een extreme verhoging van de successierechten, veel zwaardere belastingen en de enorm toegenomen kost van arbeid zorgde ervoor dat vele grote oude families begonnen te beseffen dat er een moment zou komen dat hun familie het landhuis niet meer zou kunnen onderhouden. Toen na de oorlog een paar bekende domeinen moesten verkocht worden om de schulden te delven werden ze gestript, van de inboedel, de monumentale schouwen, tot het lood op de daken toe, en werden eeuwenoude parken in een paar weken neergelegd door houthandelaars. Om dit te vermijden schonken meer en meer families hun eigendom aan de Trust, altijd vergezeld trouwens van een tweede schenking, in geld of land, om het te onderhouden, en kregen ervoor in ruil het recht om er tot het einde van hun familie te blijven wonen. Toen de regering ook nog besloot dat ze voortaan zou toelaten dat de adel zijn erfrechten betaalde door hun landhuis te schenken, kreeg de Trust op korte tijd een 60tal nieuwe eigendommen.

 

knole_park_deer_600x.jpg

Knole Park

 

In 1965 lanceerde de Trust Operation Neptune, en tegen 1988 bezat de Trust 500 mijl van Engeland's mooiste kust, en één van de leukste dingen die je in Engeland kan doen op momenten dat de andere monumenten al gesloten zijn, en u nog wat te vroeg bent voor pub of bed and breakfast, is naar zo'n stuk rijden (er zijn geen openingsuren) en te genieten van het uitzicht, dat vaak spectaculair is, en op zijn mooist tegen valavond.

Vandaag heeft de National Trust echter een nieuw probleem. Haar kerntaak is het redden en bewaren van land en tuin en huis voor het grote publiek, preservation and access, maar vadaag is de Trust zo populair geworden dat ze bijna bezwijkt onder haar eigen succes. Sheffield Park, in Sussex, ontvangt in een normale zomer 120.000 bezoekers, soms met 4000 op een enkele namiddag, en geen grasveld of pad overleeft zo'n invasie voor lange tijd. De Trust heeft lang geworsteld met dit probleem en heeft in plaats van het kiezen voor hogere toegangsprijzen of lange periodes van sluiting gekozen voor een aantal alternatieven. Extreem populaire bestemmingen als Sissinghurst werken met een systeem van tijdtickets (je koopt een ticket, en dat ticket vermeld het uur waarop je de tuin in mag, zodat er nooit meer dan een bepaald aantal rondloopt). Eén van de andere truukjes is het verplaatsen van parkings, zodat de bezoekers een ander pad moeten volgen, en de oude de tijd krijgen om te herstellen, en één van de eenvoudigste, en vind ik, de leukste, is door ze min of meer te verstoppen. Enkele van de mooiste zijn zo spaarzaam aangeduid dat je ze echt moet zoeken, en alleen wie die moeite doet, en gewapend met kaart en soms zelfs stafkaart er naar op zoek gaat kan er genieten van de eenzaamheid en de stilte.

Het lidmaatschap van de National Trust kan duur lijken, maar zeker indien u wat langer in Engeland verblijft is het snel terugverdiend. U krijgt er heel wat voor terug, en zeker met een family membership komt u zelfs goedkoper uit. Ook hun winkels vormen een alternatieve manier van sponsoring, en ik kan u ondermeer de garden tools aanraden, of de keukenwanten (de beste die ik ken!). En wat ik persoonlijk nog het leukst vind, u krijgt ook een autosticker die aanduidt dat u lid bent, en zo kan u ook in België de andere leden herkennen...

 

19:36 Gepost door Erik De keersmaecker in Blog, Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: engeland, national trust |  Facebook |

17-10-11

When London was Capital of America, by Julie Flavell

Dit fascinerende boek biedt een blik op 18de eeuws London, maar dan één door de ogen van haar Amerikaanse burgers, voor de Amerikaanse Onafhankelijkheid dus. London was toen niet alleen het mercantiele centrum van de wereld maar ook effectief de hoofdstad van Amerika, en de plaats van waaruit Groot-Brittannië zijn kolonie bestuurde.

londonamerica.jpg

Dat maakte dat het voor de rijkere Amerikaanse kolonisten dé plaats was om je kroost naar toe te sturen. Het was dé plaats waar men kon leren hoe een gentleman zich bewoog in betere kringen, waar een jonge man de juiste (en enkele slechte) gewoontes kon aanleren en vooral waar hij de juiste vrienden kon maken die hem later van pas zouden komen. Geld, handel, mode, politiek, invloed, studie, ze zaten allemaal samen in deze stad en voor de Amerikaanse kolonist was dit in de tweede helft van de 18de eeuw dus nog het centrum van de wereld.  

Het boek beschrijft dan ook hoe al dan niet jonge Amerikanen naar London komen, hoe ze zich voelden, zich gedroegen en hoe ze werden bekeken door de inwoners van London. Het biedt een fascinerend inzicht in het London van voor de Great Fire in 1834, hoe jonge Amerikanen probeerden af te raken van hun provinciale imago, maar bijvoorbeeld ook hoe slaveneigenaren leerden om te gaan met de typische Londense bedienden (veeleisend en met een grote mond), en hoe London reageerden op zij die hun slaven met zich hadden meegebracht. Het doet je trouwens realiseren dat sommige zwarte gezichten in het London van vandaag die zijn van mensen wiens familie er al meer dan twee eeuwen woont...waarschijnlijk langer dan de uwe in de plaats waar u nu woont.

benjamin franklin.jpg

Benjamin Franklin, 1767

Een groot deel van het boek gaat over het verblijf van Benjamin Franklin, die er van 1757 tot 1774 woonde.  Franklin, die vanaf 1778 in Frankrijk zou wonen om er de nieuwe Verenigde Staten te vertegenwoordigen werd door de Fransen aanzien als een nobele wilde, een filosoof die nog onbedorven was door de Europese samenleving, en gebruikte dit imago meer dan eens in zijn voordeel. De Engelsen zelf zagen hem zoals hij was: een gewiekst politicus en een gehaaid (alhoewel niet zo succesvol zakenman). In het boek wordt een beeld geschetst van zijn verblijf in London. Dat geeft een goed beeld van hoe de belangen van Engeland en Amerika ut elkaar groeiden, maar ook hoe de geschiedenis wordt beïnvloed door wat eigenlijk de kleine kantjes van grote mannen zijn.

Ik vond dit een zeer leuk boek, goed geschreven, en heel interessant omdat het wat meer achtergrondmaterie geeft aan een klein stukje geschiedenis dat we allemaal kennen, dat van de Amerikaanse revolutie. Maar de grote verdienste van het boek is dat het het London van die tijd doet leven, in een periode warin het voor de Amerikanen zowel New York als Washington was. De grote aandacht voor details van het alledaagse leven en de goed gekozen illustraties maken het ook voor een niet-Amerikaan een zeer interessant werk.

Het werd uitgegeven in 2010 door de Yale University Press in hardcover. Julie Flavell is een Fellow of the Royal Historical Society, met de relaties tussen koloniaal Amerika en Groot-Brittannië als specilaiteit.

 

 

09:14 Gepost door Erik De keersmaecker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-10-11

A Cup of Tea ?

"Are you going to shoot me now ?", vroeg de gewonde Messerschmitt piloot, het Ijzeren Kruis op de borst, aan Mrs Betty Tylee en Miss Jean Smithson toen die hem voorzichtig benaderden.

"No," zei Mrs Tylee, "we don't do that in England. Would you like a cup of tea ?"

Uit de Daily Mirror, 14 augustus 1940.

 

messersschmitt.jpg

 

09:21 Gepost door Erik De keersmaecker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |