24-05-11

Romney Marsh, Kent

The World is divided into five parts, namely Europe, Asia, Africa, Asia and Romney Marsh.

RICHARD BARHAM, Ingoldsby Legends

 

Ik vind de Romney Marsh één van de meest fascinerende landschappen van Engeland, en misschien is dat wel omdat het zo verrassend on-Engels is. Wèg zijn hier de golvende heuvels en de lieflijke dorpjes, wèg de holle wegen en de meidoornhagen, wèg de vergezichten tot aan de volgende heuvelrug. In de plaats daarvan krijgen we een polderlandschap met een grote dosis melancholie en droefenis, zeker in de wintermaanden, dat de meest toeristen, als ze het al kennen, alleen zien op doorrit naar een trekpleister als Rye.

Ooit lag hier de zee, met eilandjes als Lydd, Romney en Oxney, omgeven door brakke watervlaktes en de rivier de Rother, toen nog breed genoeg om zeeschepen tot diep binnenin het land te brengen. Plaatsjes als Appledore en Smallhythe, nu bovenop de heuvel aan de rand, waren toen zeehaventjes met drukke scheepswerven, en wanneer je vandaag beneden in de vlakte staat vergt het enige inbeelding om te beseffen dat de heuvelrug achter je vroeger de kustlijn was. Het transport van wol maakte de streek zeer welvarend, de inpoldering, door de Normandiërs begonnen na 1066, was een succes, en de inwoners bouwden grote kerken als teken van hun welstand en om er de vele inwoners in ouder te brengen.

Een enorme storm in 1287 veranderde alles. De loop van de Rother verlegde zich en de rivier begon dicht te slibben. De zee trok zich verder terug en aan Dungeness begon er zich kiezel af te zetten. De zeeschepen geraakten moeilijker en moeilijker tot in de stadjes en in de 16de eeuw kozen de Fransen dan ook nog eens deze kustlijn uit om wraak te nemen voor de Engelse plundertochten en verwoestingen. Voor menig stadje en dorpje was dit de doodsteek, huizen verdwenen, dorpen werden verlaten en tegen de 18de eeuw was dit een verlaten, desolate en arme streek. Alleen de smokkel bracht nog wat welvaart.

CCF21052011_00000.jpg

Een polderlandschap zoals dat van de Romney Marsh kent zeer veel periodes met dikke mist en is eigenlijk behoorlijk gevaarlijk voor wie van de weg af raakt en de streek niet kent. Voor smokkelaars was dat perfect en zo ontstonden de Owlers of Marsh Pilots. Zij kenden de streek op hun duimpje, wisten waar de grond begaanbaar was en konden zelfs in dikke mist hun weg terugvinden. Hun smokkelwaar verborgen ze in de grote kerken, meestal met medeweten van de priester of de lokale lord of the manor die mocht delen in de opbrengst en die voor een paar flessen brandy een oogje toekneep. Oude graven waren perfecte bergplaatsen en vele van de spookverhalen die hier rondgingen werden gefabriceerd door de smokkelaars die er zo voor zorgden dat nieuwsgierigen 's nachts wegbleven van die plaatsen.

Derek_Jarman's_garden.jpg

Mijn absolute favoriet hier is Dungeness, één van de meest desolate landschappen van Engeland. Dit immense kiezelstrand wint nog elk jaar een meter op de zee wat makt dat het vandaag een kilometers diep stuk kiezellandschap is, uitrmate onvruchtbaar, bleek, verlaten en grimmig, met als extra sfeertoets de grote krachtcentrale en de oude vuurtorens die telkens weer te ver van de kust kwamen te liggen. Ik ben niet de eerste die de aantrekkingskracht van al die melancholie ervoer en je moet absoluut zoeken naar Prospect Cottage, het huis van de overleden regisseur Derek Jarman, die met afval, aangespoeld materiaal en de weinige planten die hier kunnen overleven een tuin maakte. Hij kan niet echt bezocht worden maar hij is piepklein en duidelijk zichtbaar van de weg. Het is ook een plaats waar de immense luchten van Dungeness goed tot hun recht komen, in één van de eigenaardigste landschappen van Engeland.

PS Om te bekomen van al die grijsheid is de tuin van de Great Dixter, op tien minuten van hier een echte aanrader. Mijn favoriete pub in de omgeving is de Woolpack in Brookland, een 15de eeuwse parel met zeer veel sfeer, bereikbaar via een weg die achter het dorp doorloopt (richting Rye, dan links). De 17de eeuwse Royal Oak ligt in het dorp zelf en is groter en beschikt over slaapkamers, maar heb ik nog niet persoonlijk uitgeprobeerd (maar hij staat in de Good Pub Guide, dus...). Het kerkje van Brookland met zijn scheefgezakte pilaren is eveneens een aanrader.

20:32 Gepost door Erik De keersmaecker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-05-11

Schoon

Travelling northwards through the night

Heading to a Scotland

Of forbidding mountains, and poetry,

And sea; home to me, of course,

But to one whom I love

A place of unknown and unpronounceable names;

May the rain that will surely greet us

Be gentle; may the sky over Ardnamurchan

Allow a glimpse of islands, of Coll, perhaps,

Or Tiree; may she encounter kindness

And the things that kindness brings;

My wishes for her, now, the one I love,

As we travel northwards through the night.

Picture 083-1.jpg

Gedicht uit "The Dog Who Came in from the Cold." van Alexander McCall Smith. Foto genomen op het terras van the Skye Inn, op het Isle of Skye.

21:41 Gepost door Erik De keersmaecker in Boeken, Reizen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-05-11

Cutty Sark, Greenwich, London

Greenwich is, zeker bij mooi weer, één van de meest charmante plekjes van London. Het park met de heuvel waarop de Greenwich Meridiaan ligt is een oase van groen en geeft vanop zijn top een machtig zicht over London en de Thames. Het National Maritime Museum is gratis en zeer interessant, met ondermeer het vest dat Lord Nelson droeg in Trafalgar, inclusief kogelgaten, en het Royal Observatory, alhoewel soms erg druk, dat je de kans geeft om met de ene voet in het westelijk en de andere in het oostelijk halfrond te staan. Het leert je trouwens bijzonder veel over tijd en tijdmeting en hoe een schip wist waar het was (in pre-gps tijden).

Zo goed als alle toeristen eten hier in de grote Trafalgar Tavern, die vlak achter de gebouwen van het Royal Naval College ligt, maar inwoners van Greenwich (en bezitters van de Good Pub Guide) stappen even door, naar Ballast Quay, waar de Cutty Sark ligt, een droom van een pub. Je vindt ze door vlak na de Trafalgar een klein straatje in te stappen. Na 200 meter draait dat naar links, naar de Thames toe (je wandelt weg van London), en stap je langs de rivier, het pittoreske Trinity Hospital en één van de oude krachtcentrales van de stad. Even verder ligt de Cutty Sark.

 

DSC01918.JPG

 

De pub dateert uit 1810 en heette toen de Union Tavern, naar een Act of Parliament die in 1801 Engeland en Ierland verenigde. Ze is groot en ruim en mijn favoriete plaats is één van de tafels in de grote bow window vooraan. Vroeger (en nu) was dit de beste plaats, en een ideaal uitzichtpunt over de bocht in de Thames, en dus perfect om te zien wiens schip de haven binnenvoer, en ik kan me levendig inbeelden dat hier scheepskapiteins zaten uit te kijken naar de terugkeer van vrienden en collega's. Vandaag zie je uit over de Docklands en de Millenium Dome, en een heel groot stuk van de Thames.

 

DSC01913.JPG

 

In het weekend kan de pub zeker 's avonds behoorlijk druk zijn, maar in de week vind je zelfs bij mooi weer wel een tafeltje buiten, en vaak is het er erg rustig, een verademing na het drukke Greenwich. Het bier (real ale) is werkelijk uitstekend, met een brede keuze, en op de wijnkaart zouden een paar leuke bio-referenties staan (niet getest). Het eten is zeer Engels, met zaken als bangers & mash (puree met worstjes), steak & ale pie of fish & chips, maar het is OK.

Ik ben er al een paar keer geweest en had één keer het geluk om er de voorbereidingen te zien voor de Red Bull Air Races, een spectaculair zicht met die kleine racevliegtuigen die rond de Millenium Dome razen. Ik schat de mooie wandeling van aan de Trafalgar pub op een tiental minuten. Naar Greenwich zelf ga je het leukst per boot van aan de Tower of het London Eye, en onderweg krijg je een leuke uitleg over de ontwikkeling van London langs de Docklands. 

05:11 Gepost door Erik De keersmaecker | Permalink | Commentaren (0) | Tags: london, pub, cutty sark, real ale, british food, greenwich |  Facebook |